Frenkie de Jong

ducks_back

Verschijnt met dat eeuwig jongensachtige, een tikke sluw lachje van hem voor de camera en vat droogjes in drie of vier zinnen de hele wedstrijd samen. Of het hem op zo’n moment iets doet dat hij er met een verkeerde pass in de voeten van een tegenstander eigenlijk mede voor zorgde dat zijn team de overwinning uit handen gaf? Vast niet. Hem niet. Frenkie niet. Alles druipt van hem af. Like water off a duck’s back.

 

De slimste mens

Het blijft een fijn programma. Al was het maar omdat:

  1. met louter het geluid (dus geen beeld!) op de achtergrond je er nog steeds prima nakijkwerk bij kunt verrichten

    en

  2. Philip Freriks waarschijnlijk de enige presentator ter wereld is die het woord ‘plasseks’ kan uitspreken zonder dat ook maar iemand zich er ongemakkelijk bij voelt.

(NB de betreffende vraag ging natuurlijk over Patty Brard)
(NB2 ik beloof dat dit de enige vermelding van Patty Brard zal zijn op dit weblog)

 

Leraar zijn

Ik weet het, ik heb er zelf ooit voor gekozen en was destijds volledig toerekeningsvatbaar.

Ik klaag zelden tot nooit over het lage salaris.

’s Avonds laat nog nakijken, lessen voorbereiden tot je een ons weegt: het hoort erbij en als je die dingen stom vindt, moet je wat anders gaan doen.

Oudergesprekken, rapporten schrijven, speeches bedenken voor diploma-uitreikingen, Engelstalige pop-hits uit de jaren ’70 voorzien van een eigentijds Nederlands jasje en in een snikhete lerarenkamer op een godvergeten laatste dag van het schooljaar met heel je ziel en zaligheid op een gitaar vertolken, slechts bijgestaan door een paar verpieterde collega’s die er net zo weinig zin in hebben als jij: er zijn veel en veel ergere dingen te bedenken die voor levensvervulling moeten doorgaan (glastuinbouwer zijn in Novosibirsk bijvoorbeeld).

Maar waarom, oh waarom voelt het alsof mijn lijf steevast twee weken voorafgaand aan de kerstvakantie met slechts een paar touwtjes aan elkaar hangt?

Seks en dood

Wanderlust

Je hebt goede kunst over seks, je hebt goede kunst over de dood en je hebt heel goede kunst waarin beide thema’s optimaal samenkomen. De Engelse zesdelige serie Wanderlust valt wat mij betreft in die laatste categorie. Ok, een hoop van wat deze serie te bieden heeft, heb je al duizend keer gezien (uitgeblust vijftigers-echtpaar met puber- en post-puberkinderen probeert zijn huwelijk nieuw leven in te blazen door met elkaars medeweten met ‘derden’ te vozen), maar op haar beste momenten weet ze je tot aardig ver in je ziel te raken.

Twee originele aspecten wil ik daarbij in het bijzonder aanstippen.

  1. Maar al te vaak zijn dialogen in series en films nogal onrealistisch lineair van aard. We weten allemaal dat we in het dagelijks leven zo duidelijk niet met elkaar communiceren. Menigeen breekt in een conversatie de ene na de andere zin al af alvorens die goed en wel beëindigd is. Zo niet de personages in Wanderlust. Die praten bij vlagen hakkelend, raadselachtig en schurend, vooral op de momenten dat ze emotioneel met elkaar en zichzelf in de knoop zitten.

    Dit dialoog-realisme komt in de voorlaatste aflevering tot zijn hoogtepunt, als de vrouwelijke hoofdpersoon van de serie (zelf relatietherapeut van beroep) in een 50-minuten durende sessie met haar eigen therapeut er de ene raadselachtige halfzin na de andere uitgooit. De manier waarop die therapeut er vervolgens chocola van maakt, wekt bij de kijker zowel bewondering als verbazing op.

  2. Naast het genoemde personage van de therapeut-van-de-therapeut komt een flink aantal andere ‘bijfiguren’ in deze serie uitstekend uit de verf. Zo zijn daar de vrouwelijke collega-docent op wie de mannelijke hoofdpersoon verliefd wordt, de jeugdliefde van zijn echtgenote, de passief-agressieve knappe jonge client van de relatietherapeut (die iets krijgt met haar oudste dochter, die zelf eveneens een intrigerend personage is) en niet te vergeten de puberzoon en de -net-geen-puber-meer lesbische middelste dochter.

Zoals bij zoveel goede eerste series hink je ook na het zien van deze weer op twee gedachten:
– ik hoop dat ze er nog één maken!
en
– het is precies goed zo; maak er asjeblieft niet nog één!

Villagers

De hele dag al spoken drie zinnetjes van het nieuwe Villagers (nome de plume van de Ierse singer-songwriter Conor O’Brien) -album A Trick of the Light door mijn hoofd.

Love came with all that it brings
Including the fact that it stings
Like a motherfucker

Op een of andere manier past de hardheid van dat laatste woord to-taal niet bij de fijnbesnaarde bard, en juist daardoor werkt het zo goed als hij het er – ergens op driekwart van het nummer Love Came with All That It Brings – ineens uit gooit.

De rest van het album is trouwens ook heel fijn. O’Brien maakt voor de sound een aantal zeer directe ‘in-your-face’ keuzes: veel hippe, maar soms ook old-school, corny electronica en hier en daar moddervette soul. Een grote stap voorwaarts ten opzichte van zijn vorige – toch ietwat bedeesde – album Darling Arithmetic uit 2015. Aanrader.

Waardering trouwens: vier ballen

Schermafbeelding 2018-11-30 om 22.00.34

villagers-the-art-of-pretending-to-swim-300x300

Goudhaantje

goudhaantje 1 verbeterd klein

Wat doen ze? Wat eten ze? Waar gaan ze heen? Waarom hebben ze zo’n mal geel streepje over hun harses lopen? Hoe kan het dat een vogeltje dat zo weinig weegt, niet bij de eerste de beste windvlaag overhoop geblazen wordt? Ik heb geen idee, maar getsiederrie wat was ik vanochtend blij dat dit goudhaantje de boom in mijn achtertuin onveilig maakte! Heerlijk. Gelukkig hebben we de foto’s nog, dus u kunt nu ook meegenieten!

goudhaantje 4 verbeterd