Feminist(e)

Een feministe
werd datatypiste
en vond dat typerend noch typisch
ik denk:
moet zij eig’lijk niet tweemaal een ‘IST’ zijn
of was deze vrouw niet zo kritisch?

Noot: Ik luisterde vanochtend naar het programma OVT op radio 1 en hoorde een van de gasten daadwerkelijk de zin ‘Ik was destijds typiste’ uitspreken.

De wasmand

Mijn brood smerend gebeurden ineens twee dingen
gelijktijdig.
Ik dacht: soms voelt het alsof het leven je inhaalt
(een smerig anglicisme)
en tegelijkertijd klonk er een liedje op de radio
waarin de sound van Marvin Gaye perfect gekopieerd werd.

Even later hoorde ik ‘pak jij de wasmand even aan?’ van boven en was het weer
weg.

Gedicht

Gaat het nou nog een keer regenen of hoe zit dat?
Als je de afgelopen zomer in één prangende vraag zou moeten vangen
komt deze toch wel akelig in de buurt:
Gaat het nou nog een keer regenen of hoe zit dat?
Wat kan er eigenlijk nog meer ‘prangen’ dan een vraag, en
wat is prangen eigenlijk? Waarom vragen we ons af
hoe iets ‘zit’ en niet hoe iets ‘staat’ of ‘valt’
en is er überhaupt iets dat daarmee staat of valt?
Is het geoorloofd om germanismen in een gedicht te gebruiken
of is das nicht geurlaubt, of ge-vakantied; pardon my
Deutsch.
Gaat het nou nog een keer regenen of hoe zit dat?

Boerengolf eind augustus

Hup, stok-met-klomp onder de arm en het veld in!
Kleine voetbal mee, rammen maar!
[Bedrijfsuitje]
Groen, hoog, nat gras (na droge gele zomerperiode),
doorweekte afgetrapte Nikies (naai-kies).
(Neem toch een extra paar mee om droge aan te kunnen doen naderhand!)

De sfeer is goed, of……

durft niemand de aanstichter van dit geheel eerlijk mede te delen dat any willekeurig bowling- of kano-uitje leuker is dan dit gezwalk door dit verregende met koeienstront besmeurde boeren achterland?

Volgend jaar weer? ’t Valt te bezien.

Mijn paarse ridder

Vandaag kreeg ik jou op school van een collega die het bouwen van jou en je soortgenoten als hobby heeft.

Je zag er prachtig uit en toen ik je even vast mocht houden
bleek je ook heel goed bespeelbaar en had je meteen al een mooie klank,
zelfs onversterkt.

Wekenlang hadden we over en weer contact over houtsoorten, humbuckers, toplagen, trekstangen, body’s en halzen. Het hout mocht ik zelfs in onbewerkte vorm (zware blokken) een weekendje in huis hebben om…ja om wat eigenlijk? Het te besnuffelen? Bepotelen? Bewonderen? (Voor een ongeoefend oog zijn het gewoon houten blokken, maar hoe langer je er naar kijkt, hoe beter je ziet dat iedere houtsoort weer van een andere boom komt en uiteraard daardoor uniek is.)

Ik denk dat je in alles uitmuntend bent, hoewel dat zelfs terreinen betreft waar ik eigenlijk nooit een snars (snaars?) van gesnapt heb. Zo schijnen sommige van jouw soortgenoten te beschikken over een zeldzaam heldere en romige sustain, maar vind ik het nog steeds onmogelijk om dat zonder de benodigde kennis van zaken over je te kunnen zeggen.

Thuis heb ik je ingeplugd en uitversterkt en ook toen klonk je uitmuntend, precies goed voor een onwetend kereltje als ikzelf dat alles op gevoel doet. Op een bepaald moment speelde ik een ritmisch deuntje dat aan zoonlief (3 jr.) zelfs wat spontane danspasjes ontlokte, maar toen hij nieuwsgierig vroeg naar de buizen in de versterker en ik die aan hem probeerde te laten zien begon dat ding ineens een soort onderaards horrorgeluid te maken waarbij het mannetje spontaan in huilen uitbarstte. Toen was het even uit met de pret, want het mannetje moest naar bed.

Toen hij goed en wel in bed lag heb ik eerst bij het laatste daglicht onderstaande foto van je gemaakt. Daarna nam ik je op schoot en heb ik het journaal en De slimste mens gekeken terwijl ik lekker pingelde, tokkelde en strumde op jouw heerlijke lijf.

Daarna tikte ik dit stukje en plakte ik de foto eronder. Ik doopte jou Mijn paarse ridder.

Amen.

DSC03268

Bedjetijd

Met bijna alles is gespeeld.
Kraagdino, graafmachine en kleine Thomas lijken
kriskras door elkaar te staan, maar niets is minder waar:
achter deze schijnbare ordeloosheid gaan eindeloos veel verhalen schuil.
(althans, voor een goede verstaander, die tijd heeft én neemt)
Heb je even?

Dichtweek

Beste bloglezer,

Vanaf heden ga ik proberen iedere dag te posten. Ik heb besloten om mijn creativiteit iets planmatiger in te zetten. Daarom is het deze week gedichtenweek. Iedere dag zal ik een gedicht publiceren op De Laatste IJsschots, niet meer en niet minder. Hieronder mijn eerste toetsenvrucht.

 

Weerzi(e)n

Bij binnenkomst valt het weerzien zwaar;
teveel gezichten, teveel stemmen, teveel verhalen
over vakanties die de jouwe niet waren.

Hoe moet dat ook alweer: je inleven in de ander,
nieuwsgierig zijn, doorvragen niet bang zijn voor ongemakkelijke
stiltes?

Op welk punt in de dag de ommekeer er is
is moeilijk te zeggen, maar dat ie komt staat vast.

Vanzelf gaat het nog niet, maar het is niet eens je eigen verhaal
dat je stiekem graag vertelt, soms wel twee, drie, keer, waarbij
je in je geheugen graaft naar het mooiste moment of juist het spannendste,
die lekke band vlak voor vertrek die toch meteen geplakt kon worden, nee.

Het is een vierdimensionale lach,
een aansporing in woord en beeld die geruststelt en laat weten:
toe maar, vertel maar, je mag er zijn, bij mij mag jij er zijn.