Malibu – Carnaval

Dames en heren, met gepaste trots presenteer ik u de nieuwe single van de onvolprezen Nederlandstalige cultband Malibu. Het plaatje, met de toepasselijke titel Carnaval, had niet op een beter moment kunnen komen. Niet alleen is Nederlandstalige muziek hotter dan hot (zie tekstje hieronder; bron: Onze Taal), ook schijnt het binnenkort carnaval te zijn.

Op dit nummer laat de band zich van zijn meest veelzijdige kant horen, want het gaat van lijzige, lome, grungy rock via atmosferische ambient naar onversneden old-school psychedelica. Zaterdagavond 22 februari wordt het plaatje feestelijk gepresenteerd in Goirle. Ongetwijfeld in het bijzijn van bier. Nu alvast veel luisterplezier met dit Nederpop-pareltje.

Afbeelding van Berend Jan Ike

De weg van de eenzaamheid

De weg van de eenzaamheid is
lang en…
eenzaam.

Was dit het begin van een gedicht,
het zou in de prullenbak
verdwijnen,
maar in een popsong zou het niet misstaan.

Popmuziek en poëzie.
Soms komen ze nader, strelen en kussen ze elkaar, en soms
worden ze zelfs één. Bij Dylan bijvoorbeeld.
(volgens Dylan-liefhebbers dan, hè)

Deelder

Gisteren werd bekend dat Jules Deelder op 75e-jarige leeftijd is heengegaan. Als leerlingen een poëziewerkstuk moeten maken, komen ze altijd als eerste het gedicht Blues on Tuesday van het bekende Rotterdamse icoon tegen.

Blues on tuesday

Geen geld.
Geen vuur.
Geen speed.

Geen krant.
Geen wonder.
Geen weed.

Geen brood.
Geen tijd.
Geen weet.

Geen klote.
Geen donder.
Geen reet.

Ik moet me dan altijd weer in allerlei bochten wringen om uit te leggen dat weed en weet weliswaar niet op elkaar rijmen, maar dat dat het gedicht juist zo knap maakt.

Dankzij een in memoriam-stukje in de krant stuitte ik op de prachtige documentaire Poëzie in Carré, waarin de kijker o.a. kan zien hoe Jules Deelder op 21 maart 1966 zijn podiumdebuut maakte voor het grote publiek. De avond werd georganiseerd door Simon Vinkenoog, inmiddels ook al meer dan tien jaar niet meer onder ons. Hij sloot de avond in Carré af met een gedicht dat volgens mij anno 2019 nog steeds staat als een huis, maar dat ik nergens op internet in tekstvorm kan vinden. Afin, kijk zelf maar.

Lava

Ik wil niet nostalgisch doen maar
ook ík verlang soms
terug naar de tijd dat een ijsje nog een kwartje kostte, hoewel,
nee, er waren wel kwartjes maar een ijsje was duurder;
een gulden toch wel op z’n minst, één vijftig misschien.

THE FLOOR IS LAVA heette nog gewoon
voetje van de vloer en
bij het koekhappen checkte niemand het suikergehalte.

ijsjes vroeger

Verhuizen

Hier stapelde je sferen
timmerde tranen
schoof drukwerk voor je uit;
las aktes en contracten
aan elkaar voor
wie er de zin van zag.

De dozen overnemen
heeft altijd iets zieligs.
Je past je aan aan
reeds gemaakte markeringen als
‘kookboeken keuken’ en
‘romans, anderstalig’;
dat scheelt schrijfwerk
en zoeken naar een stift.

Helaas…
de vorige eigenaren, hoe kundig ook,
taalden niet naar woordkunst rond het Praxis-logo.
Zelf vind je zo’n doos een prima plek
voor onstoffelijkheden.

Hoewel…

De glimlach van een kind past niet
in een doos en
zat toch al in een lied.