‘Is it a crisis or a boring change?’

Sommige zinnen uit popliedjes zijn zo briljant dat ze je op ieder willekeurig moment in je leven zomaar te binnen kunnen schieten. Ik had dat de afgelopen twee weken af en toe met het (vraag)zinnetje ‘Is it a crisis or a boring change?‘. Het moet te maken hebben gehad met het feit dat het woord crisis via allerlei kanalen ongeveer 35000 keer per dag tot je komt. Pas bij de tiende keer besefte ik ineens van wie het afkomstig was. Het is bedacht door Stephen Malkmus, zanger/gitarist/songschrijver/frontman/poëet/icoon van de legendarische 90’s indie-rockband Pavement.

Flashback naar de 90’s. Mijn eerste grote liefde heeft het – na een filmavondje in mijn ouderlijk huis met allerlei vrienden (we keken The Mask, of Ace Ventura: Pet Detective, of allebei, in elk geval was het een film met Jim Carey in de hoofdrol) – net uitgemaakt en omdat ik niet kan slapen besluit ik maar een onlangs van een vriend geleende – maar nog niet beluisterde – cd in de cd-speler te doen. Het is Wowee Zowee derde studio-album van Pavement. De muziek vult mijn hoofd en hele lijf met troost, al weet ik niet precies waarom. Echt welgevormd klinkt ze namelijk niet. De zanger zingt onmiskenbaar vals, de gitaren fladderen alle kanten op en staan overduidelijk in allerlei alternatieve stemmingen gestemd, nummers hebben vaak geen couplet en refrein, geen kop en staart, behalve vierkwarstmaten komen er ook allerlei andere maatsoorten voor in voor (waarvan de 6/4 mijn nog het meeste als Pavement-achtig bijblijft) en – last but not least – de teksten zijn nu eens aards en alledaags en dan weer onbegrijpelijk metafysisch en dichterlijk. Kortom, dit moet wel de raarste band zijn die ik tot dan toe ontdekt heb in mijn nog prille leven.

Flashforward naar driekwart jaar later. Ik lig met een zware keelontsteking dagenlang in het bed van mijn ouders en zie de datum dat ik mijn inmiddels lievelingsband live in Paradiso in Amsterdam zou gaan zien, 4 april 1997, angstig naderbij komen. Als de dag daadwerkelijk aanbreekt heb ik nog steeds verhoging en lig ik nog steeds met die keelontsteking in dat bed. Tot mijn grote verdriet moet ik het concert missen. Schrale troost: mijn eerste grote liefde en ik zijn zo zoetjes aan weer bij elkaar gekomen en de dag van het concert komt ze me troosten aan het bed van mijn ouders, alle waarschuwingen over besmettelijkheid in de wind slaand.

Pas twee en een half jaar later zie ik de band alsnog live in 013 in Tilburg. Niet veel later gaat Pavement uit elkaar, maar gelukkig is er een fantastische reunietour in 2010 die de band ook weer naar Paradiso in Amsterdam brengt. Ik ben er bij en geniet met volle teugen van het optreden, af en toe terugdenkend aan het dertien jaar eerder gemiste optreden.

Anno 2020 is Stephen Malkmus actiever dan ooit. Na Pavement bracht hij zeven platen uit onder de naam ‘Stephen Malmus & the Jicks’ en 6 maart jongstleden verscheen Traditional Techniques, zijn tweede ‘echte’ soloplaat na het vorig jaar verschenen slaapkamer-experiment Groove Denied. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is heeft hij ook aangekondigd weer met Pavement te gaan optreden.

‘Is it a crisis or a boring change?’ Laten we voor het relativerende antwoord gaan: een saaie verandering. Crisis is een irritante grootse term. In saaie veranderingen daarentegen zit de sleur en alledaagsheid die ons leven kenmerkt en die ons uitdaagt om er waar mogelijk een artistieke en poëtische draai aan te geven.

Rest mij niks ander dan jullie naar de oorspronkelijke songtekst te verwijzen waar het zinnetje uit komt. En toch maar even het nummer en de clip. (Het nummer Gold Soundz stond trouwens niet op het eerder genoemde album Wowee Zowee, maar op zijn voorganger, Crooked Rain, Crooked Rain)

 

 

 

 

Malibu – Carnaval

Dames en heren, met gepaste trots presenteer ik u de nieuwe single van de onvolprezen Nederlandstalige cultband Malibu. Het plaatje, met de toepasselijke titel Carnaval, had niet op een beter moment kunnen komen. Niet alleen is Nederlandstalige muziek hotter dan hot (zie tekstje hieronder; bron: Onze Taal), ook schijnt het binnenkort carnaval te zijn.

Op dit nummer laat de band zich van zijn meest veelzijdige kant horen, want het gaat van lijzige, lome, grungy rock via atmosferische ambient naar onversneden old-school psychedelica. Zaterdagavond 22 februari wordt het plaatje feestelijk gepresenteerd in Goirle. Ongetwijfeld in het bijzijn van bier. Nu alvast veel luisterplezier met dit Nederpop-pareltje.

Afbeelding van Berend Jan Ike

De weg van de eenzaamheid

De weg van de eenzaamheid is
lang en…
eenzaam.

Was dit het begin van een gedicht,
het zou in de prullenbak
verdwijnen,
maar in een popsong zou het niet misstaan.

Popmuziek en poëzie.
Soms komen ze nader, strelen en kussen ze elkaar, en soms
worden ze zelfs één. Bij Dylan bijvoorbeeld.
(volgens Dylan-liefhebbers dan, hè)

Deelder

Gisteren werd bekend dat Jules Deelder op 75e-jarige leeftijd is heengegaan. Als leerlingen een poëziewerkstuk moeten maken, komen ze altijd als eerste het gedicht Blues on Tuesday van het bekende Rotterdamse icoon tegen.

Blues on tuesday

Geen geld.
Geen vuur.
Geen speed.

Geen krant.
Geen wonder.
Geen weed.

Geen brood.
Geen tijd.
Geen weet.

Geen klote.
Geen donder.
Geen reet.

Ik moet me dan altijd weer in allerlei bochten wringen om uit te leggen dat weed en weet weliswaar niet op elkaar rijmen, maar dat dat het gedicht juist zo knap maakt.

Dankzij een in memoriam-stukje in de krant stuitte ik op de prachtige documentaire Poëzie in Carré, waarin de kijker o.a. kan zien hoe Jules Deelder op 21 maart 1966 zijn podiumdebuut maakte voor het grote publiek. De avond werd georganiseerd door Simon Vinkenoog, inmiddels ook al meer dan tien jaar niet meer onder ons. Hij sloot de avond in Carré af met een gedicht dat volgens mij anno 2019 nog steeds staat als een huis, maar dat ik nergens op internet in tekstvorm kan vinden. Afin, kijk zelf maar.

Lava

Ik wil niet nostalgisch doen maar
ook ík verlang soms
terug naar de tijd dat een ijsje nog een kwartje kostte, hoewel,
nee, er waren wel kwartjes maar een ijsje was duurder;
een gulden toch wel op z’n minst, één vijftig misschien.

THE FLOOR IS LAVA heette nog gewoon
voetje van de vloer en
bij het koekhappen checkte niemand het suikergehalte.

ijsjes vroeger

Verhuizen

Hier stapelde je sferen
timmerde tranen
schoof drukwerk voor je uit;
las aktes en contracten
aan elkaar voor
wie er de zin van zag.

De dozen overnemen
heeft altijd iets zieligs.
Je past je aan aan
reeds gemaakte markeringen als
‘kookboeken keuken’ en
‘romans, anderstalig’;
dat scheelt schrijfwerk
en zoeken naar een stift.

Helaas…
de vorige eigenaren, hoe kundig ook,
taalden niet naar woordkunst rond het Praxis-logo.
Zelf vind je zo’n doos een prima plek
voor onstoffelijkheden.

Hoewel…

De glimlach van een kind past niet
in een doos en
zat toch al in een lied.

Marcel Proust

Ach, iedereen doet wat anders met z’n vakantie. De een bakt een brood, de ander bezoekt een dorpsmuseum en ik probeer iedere dag een lied te maken. Het vorige lied was trouwens niet helemaal goed doorgekomen, dus misschien vind je het nog leuk om het hier alsnog te beluisteren.




Marcel Proust

Marcel Proust
Marcel Proust
Marcel Proust
Waar is de tijd gebleven?

Marcel Proust
Marcel Proust
Marcel Proust
Waar is de tijd gebleven?

Marcel Proust
(Ga lekker liggen op een bedje van stro)
Marcel Proust
(Les filles sont belles et les garçons sont beaux)
Marcel Proust
Waar is de tijd gebleven?

Marcel Proust
(Est-ce que vous avez des chambres d’hôtes?)
Marcel Proust
(Ben nog springlevend, maar ik ga ooit dood)
Marcel Proust
Waar is de tijd gebleven?

Marcel Proust
(Spreek niet goed Frans, maar u begrijpt me wel)
Marcel Proust
(Haricots verts uit blik van Bonduelle)
Marcel Proust
Waar is de tijd gebleven?