De Slapende Leeuw

slapende leeuw

Ik zocht al een tijdje naar iets waar ik een blogje over kon tikken en toen zag ik zojuist het nieuws over dit kleine gedrochtje. Het is ’s werelds grootste zoetwaterparel en ze (volgens Van Dale mag ‘hij’ ook, maar dat persoonlijk voornaamwoord staat wel tussen haakjes, dus ik denk dat vrouwelijk verwijzen naar het woord ‘parel’ de voorkeur geniet) heet ‘De Slapende Leeuw’. Ze zou drie eeuwen geleden al opgedoken zijn.

Kijk, evenals bij die ridder waarover ik een tijdje terug schreef (nog steeds met stip het best gelezen stuk van mijn blog) moet ik bekennen dat ik het eigenlijk het leukst vind om niet meteen naar Wikipedia te surfen maar om eerst even rustig mijn eigen fantasie de vrije loop te laten. Mensen weten blijkbaar al drie eeuwen van het bestaan van dit ding en toch bereikt het ons vandaag pas echt massaal via alle punt-ennellen (Telegraaf.nl, AD.nl, Nu.nl) die ons land rijk is.

Het cliché-plaatje van een parel is volgens mij dat ie perfect rond is. Dat is dit ding sowieso niet. Een soort van wit is ze wel, dat moet ik haar nageven. Mensen hebben zich denk ik terecht afgevraagd waar dit wezen het meest aan doet denken en daar kwam toen niet alleen ‘leeuw’ uit, maar ook ‘slapende’. Dat vind ik nog niet eens zo gek gekozen. Een diertje in een liggende houding kan iedereen er denk ik nog best makkelijk in zien, maar dan wel een liggend egel-foetusje ofzo. En dan waarschijnlijk levenloos, want anders zat het nog wel in de baarmoeder. Niet per se iets om vrolijk van te worden.

Er is volgens mij een beroemd liedje over een slapende leeuw in een machtige jungle en ik zou het supergaaf vinden als nu ook ineens nog zou blijken dat dat nummer over mevrouw de mismaakte parel gaat. En dat je dan trots aan mensen op kantoor vertelt dat je daar achter bent gekomen en dat ze dan verbaasd reageren met: ‘Wist jij dat ECHT niet??? Serieus?? Onder welke groot uitgevallen mismaakte parel heb JIJ gelegen, zeg???’

Nou ja, ik had het over mijn fantasie en die slaat nu allemaal onbedoelde zijpaden in.

Ok, het betreft hier weer een kunstschat. Een mismaakte kunstschat weliswaar, maar toch, een kunstschat. Indiana Jones zou daar in een spannend avontuur naar op zoek kunnen gaan, maar daar is het ding toch wat te kluchtig voor. Wat mij wel leuk lijkt: dat de Van Rossems in hun programma in een of ander museum in Hiephoiderzijl ineens op dit ding stuiten en dat Cis dan een enorm verhaal afsteekt dat door Maarten constant onderbroken wordt. Maar in plaats van dat hij het object continu afkraakt breekt hij er juist een ontzettende lans voor, wat zijn broer Vincent dat weer niet snapt. Dat lijkt me een mooi eindpunt voor mijn eerste blogje sinds tijden. Weltrusten.

Dotan

Ik wilde wat schrijven over Dotan. Als muzikant wilde ik wat schrijven over Dotan, maar dan niet kijkend door een al te persoonlijk gekleurde bril, want dan wordt het weer zo’n ik-ben-ook-muzikant-hoor verhaal, en voor mij is het ook maar een hobby.

Goed, Dotan dus. De beste man heeft gelogen, bedrogen, stiekeme dingen gedaan die niet door de beugel kunnen; akkoord, dat zou een reden kunnen zijn om hem te straffen, negeren, whatever. Maar als we het hebben over kunst – en popmuziek mag welbeschouwd any day kunst genoemd worden, wat mij betreft – dan is hij toch zeker niet de eerste die door roeien en ruiten gaat om succesvol te worden?

Op een of andere manier moet ik – sinds afgelopen zaterdag het stuk in de Volkskrant verscheen waarin zijn social media-manipulatie tot in de puntjes uit de doeken werd gedaan (hulde aan Mark Misérus en Robert van der Noordaa) – regelmatig aan Milli Vanilli denken. Voor de lezers die zich het EK van ’88 niet kunnen heugen: dat waren twee zangers die niet echt zongen. Ze waren weliswaar de gezichten van het merk Milli Vanilli, maar hun stemmen bleken niet de stemmen die te horen waren op hun grootste hits (o.a. Girl You Know It’s True, Blame It On The Rain en natuurlijk Girl I’m Gonna Miss You).

Nu zul je zeggen: wat is dan precies het verschil? Zowel Milli Vanilli als Dotan verschuilen zich achter anderen en bedriegen daarmee niet alleen hun fans, maar alles en iedereen die met popmuziek te maken heeft, toch? Nou, ik vind toch wel dat er een verschil is tussen enerzijds het toepassen van sluwe marketingtrucs om meer platen te verkopen (Dotan) en het anderzijds totaal niet verantwoordelijk zijn voor je artistieke core business, namelijk muziek (Milli Vanilli). Tot het moment waarop blijkt dat Dotan daar niet verantwoordelijk voor is denk ik dat we hem maar even met rust moeten laten om een nieuwe plaat in elkaar te zetten. Als hij echt zo perfectionistisch is als in het artikel staat zal het vast wel goed komen met die muziek en daarna komen dat succes en die Ziggo Dome vast vanzelf wel weer. Zet ‘m op, Do! Eh……Tan!