Rare vragen

Tijdens het nakijken van eindexamens (en het tussendoor eindeloos uit het raam staren) komen vaak de raarste vragen in mij op. Zoals:

  1. Waarom bestaat het songfestival?
  2. Is het verantwoord om het boek Lampje aan een kind van 5 voor te lezen?
  3. Zijn er veel dieren die last hebben van harde windstoten?
  4. Zijn er ook zaadjes die het heel fijn vinden als er harde windstoten zijn, omdat ze dan heel ver weggeblazen worden en op een to-taal andere plek kunnen proberen om te gaan groeien en zich te vermeerderen, zodat er dan jaren later mensen langslopen die heel blij worden van een heleboel mooie bloemen, zomaar op een of andere onverwachte plek langs de weg?
  5. Waarom lukt het me sinds de WordPress-update niet om de regelafstand aan te passen in mijn blogs?
  6. Waarom lukt het wel bij die twee regels bovenaan, maar niet bij deze opsomming?
  7. Ahhh, toch gelukt! 🙂
  8. Waarom wordt 🙂 niet gewoon standaard een mooi lachebekje????
  9. Waarom………………..?!? Ach, laat maar.

Mieren

Van de buitenkant zie je er niks van, maar als je het deksel van de groenbak optilt, openbaren ze zich: mieren. Het krioelt ervan. Eigen schuld. Je probeerde de mango zo goed mogelijk op te snijden, maar erg handig ben je daar niet in. Er bleef dus nog genoeg sappig vruchtvlees over voor flink wat ongenode gasten. En die gasten hebben zich nu – aangespoord door een flinke temperatuurstijging en het feit dat de groenbak in de volle zon staat te fikken – vol overgave op de mango-homp gestort.

Waarom nemen we het de mieren eigenlijk kwalijk? Zo veel verschillen we – mieren en mensen – niet van elkaar. Al jaren worden wij mensen doodgegooid met boeken over eten die ons erop wijzen dat de hang naar zoetigheid iets dierlijks is. En omdat mensen eigenlijk dieren zijn is onze voorliefde voor alles waar suiker in zit dus aangeboren en moeten we er mee leren leven.

Mieren hebben geen dieetgoeroes; ze doen gewoon datgene waarmee ze hun leven kunnen leven, en als dat betekent dat ze een groenbak in klimmen om met z’n allen een homp mango te verorberen, doen ze dat. Leven en laten leven, daar komt het op neer.

Hoe word ik rijk?

Vandaag googelde ik uit nieuwsgierigheid ‘hoe word ik rijk?’
(Ik googelde voor de zekerheid ook ‘hoe wordt ik rijk’, omdat ik ergens had gelezen dat een onevenredig groot aantal succesvolle mensen dyslectisch schijnt te zijn).
Wat ik ergens wel een beetje verwacht had, bleek te kloppen: behalve een gigantische hoop links naar sites met allerlei tips en trucs, levert het zinnetje ook – helemaal bovenaan! – het vreselijke, hypercorrecte aforisme ‘Rijk zijn draait niet alleen om geld’ op. Een waarheid als een

De sneeuw verbergt en de sneeuw verraadt

Je zou het bijna vergeten, in een landje waar het nog maar af en écht goed sneeuwt en waar de sneeuw meestal binnen no-time gesmolten is, maar het is altijd weer verbazingwekkend hoe de sneeuw zich heen en weer beweegt tussen twee uitersten: enerzijds bedekken en verbergen, anderzijds onthullen en verraden.

Als eerste voorziet de sneeuw alle levenloze lelijkheid van de in winterslaap gesuste flora van een prachtige, witte laag. Kale takken en schrale graslandjes zien er ineens een stuk mooier uit. Vervolgens onttrekt de sneeuw ook blikjes, flesjes, lege chipszakjes en ja, gebruikte mondkapjes aan het zicht. Heerlijk!

Maar dan is de sneeuw klaar met al dat gedecoreer en laat ze zich van haar meest venijnige kant zien. Waar hondenbezitters normaal gesproken precies weten hoe ze voorkomen dat buurtbewoners zien op welke ongewenste plekken hun viervoeters hun behoefte doen, is de sneeuw nu onverbiddelijk. Het ene moment zie je de buurvrouw, schichtig om zich heen kijkend, met haar bejaarde poedels richting bosrand schuifelen, het volgende moment wordt de maagdelijke sneeuw ineens opgesierd door twee eigenzinnige gele vlekken die op een doek van Karel Appel niet hadden misstaan.

Ook coronaregels aan hun laars lappende ‘brave’ burgers laat de sneeuw ineens door de mand vallen. Waar door het thuiswerken en de dichte winkels de auto’s op de parkeerplaats eigenlijk dagen in onbruik zouden moeten zijn, zie je nu na één dag al wie zijn auto sneeuwvrij heeft gemaakt voor een blijkbaar noodzakelijk ritje. Na een paar dagen kan tussen alle blinkende, schoongeveegde bolides je eigen oude auto zomaar ineens als een schitterende witte heuvel oprijzen, zeggende: ‘Ha ha, zie mij maar eens uit deze lekkere witte donsjas te krijgen!!’

Het meest vrolijke wat de sneeuw kan onthullen? De sleesporen van al die kinderen die – door hun ouders voortgetrokken – dit oeroude winterse vervoermiddel gebruiken om bij school te geraken.

De suikerknop

Bloggen is ontzettend leuk, maar er is één ding dat ik er niet zo leuk aan vind. Het is het knopje waar mijn muiscursor als het ware naar toe gezogen wordt. Dit knopje is als de suiker in het snoep, het vet in de hamburger, de heroïne in de ehhh… heroïne, kortom, het is het meest verslavende knopje van alle verslavende knopjes in mijn browser. Het knopje ziet er zo uit:

Komt u dit knopje tegen, kijk dan goed uit! Laat u zich niet ompraten om er toch op te klikken, loop gerust nog een blokje om, ga zeker in niet op avances van dit knopje om er een langdurige relatie mee te beginnen, negeer dit knopje gewoon en laat het links liggen. Er was niks mis met uw leven vóór uw kennismaking met dit knopje en er is geen enkele reden om aan te nemen dat uw leven erna beter zal zijn. Amen.

Zwart Gat Zon


Zwart gat zon

Kom erbij
Wees een vent
Zorg dat niemand je herkent
Wees niet bang
Voor de slang
En vermijd de hete zon
Tropisch warm
Zomerstank
Onder wolken duister hangt
Zeg mijn naam
Door het scherm
En doe met het kermen mee
 
Zwart gat zon
Toe maar, kom
En spoel de regen weg
Zwart gat zon
Toe maar, kom
Toe maar, kom
Toe maar, kom
 
Haperend
Koud en nat               
Hou de warme wind in stand
’t Is geen tijd
voor eerlijk volk
en soms zelfs niet voor een slang
Met mijn muts
somnambuul
Heel mijn jeugd was ridicuul
Hemel, stuur
De hel hier weg
Niemand zingt meer zoals jij
 
Zwart gat zon
Toe maar, kom
En spoel de regen weg
Zwart gat zon
Toe maar, kom
Toe maar, kom
Zwart gat zon
Toe maar, kom
En spoel de regen weg
Zwart gat zon
Toe maar, kom
Toe maar, kom
 
Hang mij op
Aangelijnd
Totdat iedereen verdwijnt
 
Zwart gat zon
Toe maar, kom
En spoel de regen weg
Zwart gat zon
Toe maar, kom
Toe maar, kom
Zwart gat zon
Toe maar, kom
En spoel de regen weg
Zwart gat zon
Toe maar, kom
Toe maar, kom

Je gaat bij rock en roll (over lijken)

Beste lezer,

Het is even geleden dat ik hier iets schreef. Mijn naam is Willem Boon. Liedjes schrijven is een van mijn hobby’s. Soms heb ik een tijdje even geen inspiratie om zelf liedjes te bedenken. Dan val ik terug op een andere hobby van me: liedjes vertalen. In de kerstvakantie heb ik me op een lied van The Rolling Stones gestort, namelijk It’s Only Rock ’n Roll (but I like it). In mijn vertaling is dat Je gaat bij rock en roll (over lijken) geworden.

Misschien dat dit je kan behagen, misschien ook niet, maar ik wil je hierbij alvast bedanken voor het luisteren.

Was getekend,

Willem Boon



Je gaat bij rock en roll (over lijken)
 
Als ik mijn pen in mijn hart kon steken,
Bloedend hier voor je op straat
Geeft het je plezier, boeit het je geen zier?
Denk je dan: ‘Die gast is vreemd!’
Is ie niet vreeeeeeemd?
 
Als ik je kon winnen door voor je te zingen
Een smartlap zo verfijnd
Was het dan genoeg voor je valse hart
Als ik was weggekwijnd
Was weggekwij-ij-ijnd
 
Ik zei: ‘Ik weet je gaat bij rock en roll over lijken
Ik weet je gaat bij rock en roll over lijken, lijken, ja je gaat
Oh, over lijken, over lijken, over lijken,
Ik zei: ‘Zie je niet deze gast is altijd eenzaam?’
 
Als ik een mes in mijn hart kon steken
Zelfmoord hier voor je op straat
Zou het dan genoeg zijn voor je hitsigheid?
Wist je met die dingen wel raad?
Wist je wel raa-aa-aad
 
Als ik heel diep in mijn hart zou zien
Gevoelens zou uiten in tekst
Geeft het je plezier, boeit het je geen zier?
Denk je dan: ‘Die gast is gek!’
Die gast is ge-èh-ek?
 
Ik zei: ‘Ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken
Ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken, lijken, ja je gaat
Over lijken, over lijken, over lijken
Ik zei: ‘Zie je niet deze gast is altijd eenzaam?’
 
Denk jij: ‘Ik ben de enige meid in de stad’?
Jij denkt: ‘Ik ben de enige vrouw hier in dit gat!’
 
Ik zei: ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken
Ik zei: ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken
Ik zei: ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken
Ik zei: ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken
Over lijken, lijken, ja je gaat
Over lijken, over lijken, over lijken, over lijken
Over lijken, over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken