Seks en dood

Wanderlust

Je hebt goede kunst over seks, je hebt goede kunst over de dood en je hebt heel goede kunst waarin beide thema’s optimaal samenkomen. De Engelse zesdelige serie Wanderlust valt wat mij betreft in die laatste categorie. Ok, een hoop van wat deze serie te bieden heeft, heb je al duizend keer gezien (uitgeblust vijftigers-echtpaar met puber- en post-puberkinderen probeert zijn huwelijk nieuw leven in te blazen door met elkaars medeweten met ‘derden’ te vozen), maar op haar beste momenten weet ze je tot aardig ver in je ziel te raken.

Twee originele aspecten wil ik daarbij in het bijzonder aanstippen.

  1. Maar al te vaak zijn dialogen in series en films nogal onrealistisch lineair van aard. We weten allemaal dat we in het dagelijks leven zo duidelijk niet met elkaar communiceren. Menigeen breekt in een conversatie de ene na de andere zin al af alvorens die goed en wel beëindigd is. Zo niet de personages in Wanderlust. Die praten bij vlagen hakkelend, raadselachtig en schurend, vooral op de momenten dat ze emotioneel met elkaar en zichzelf in de knoop zitten.

    Dit dialoog-realisme komt in de voorlaatste aflevering tot zijn hoogtepunt, als de vrouwelijke hoofdpersoon van de serie (zelf relatietherapeut van beroep) in een 50-minuten durende sessie met haar eigen therapeut er de ene raadselachtige halfzin na de andere uitgooit. De manier waarop die therapeut er vervolgens chocola van maakt, wekt bij de kijker zowel bewondering als verbazing op.

  2. Naast het genoemde personage van de therapeut-van-de-therapeut komt een flink aantal andere ‘bijfiguren’ in deze serie uitstekend uit de verf. Zo zijn daar de vrouwelijke collega-docent op wie de mannelijke hoofdpersoon verliefd wordt, de jeugdliefde van zijn echtgenote, de passief-agressieve knappe jonge client van de relatietherapeut (die iets krijgt met haar oudste dochter, die zelf eveneens een intrigerend personage is) en niet te vergeten de puberzoon en de -net-geen-puber-meer lesbische middelste dochter.

Zoals bij zoveel goede eerste series hink je ook na het zien van deze weer op twee gedachten:
– ik hoop dat ze er nog één maken!
en
– het is precies goed zo; maak er asjeblieft niet nog één!

Villagers

De hele dag al spoken drie zinnetjes van het nieuwe Villagers (nome de plume van de Ierse singer-songwriter Conor O’Brien) -album A Trick of the Light door mijn hoofd.

Love came with all that it brings
Including the fact that it stings
Like a motherfucker

Op een of andere manier past de hardheid van dat laatste woord to-taal niet bij de fijnbesnaarde bard, en juist daardoor werkt het zo goed als hij het er – ergens op driekwart van het nummer Love Came with All That It Brings – ineens uit gooit.

De rest van het album is trouwens ook heel fijn. O’Brien maakt voor de sound een aantal zeer directe ‘in-your-face’ keuzes: veel hippe, maar soms ook old-school, corny electronica en hier en daar moddervette soul. Een grote stap voorwaarts ten opzichte van zijn vorige – toch ietwat bedeesde – album Darling Arithmetic uit 2015. Aanrader.

Waardering trouwens: vier ballen

Schermafbeelding 2018-11-30 om 22.00.34

villagers-the-art-of-pretending-to-swim-300x300

Goudhaantje

goudhaantje 1 verbeterd klein

Wat doen ze? Wat eten ze? Waar gaan ze heen? Waarom hebben ze zo’n mal geel streepje over hun harses lopen? Hoe kan het dat een vogeltje dat zo weinig weegt, niet bij de eerste de beste windvlaag overhoop geblazen wordt? Ik heb geen idee, maar getsiederrie wat was ik vanochtend blij dat dit goudhaantje de boom in mijn achtertuin onveilig maakte! Heerlijk. Gelukkig hebben we de foto’s nog, dus u kunt nu ook meegenieten!

goudhaantje 4 verbeterd

 

Deliverance

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een film besprak hier op De Laatste IJsschots, dus hup, vooruit, gooi ‘m er maar in!

De jaren ’70 worden ook wel gezien als de Golden Age of Film en dat is voor dat decennium wel fijn, want verder schijnen we de 70’s vooral zo snel mogelijk te moeten vergeten. Harry Mulisch zei al eens dat er in de jaren ’70 niets, maar dan ook echt niets gebeurde wat de moeite waard was, maar hij was dan zelf waarschijnlijk ook bepaald geen filmkenner. Ten minste, ik kan me weinig voorstellen van Mulisch die in de rij staat in de bioscoop voor klassiekers als Jaws en Star Wars, dus van die Golden Age of Film zal ie in die jaren weinig mee gekregen hebben.

Enfin, waar wilde ik het over hebben? O ja, een absolute must-see-film uit de jaren ’70, namelijk Deliverance. Deze film stond al zo lang op mijn lijstje om te kijken dat ik onderhand al 28 keer op het punt had gestaan om hem te kijken, maar er nooit daadwerkelijk aan toe was gekomen. Tot nu. En wat heb ik een spijt dat ik niet eerder ben gaan kijken.

Waar gaat Deliverance over? In het kort: vier mannen uit de grote stad gaan op het Amerikaanse platteland onderzoek doen naar een oeroude rivier. Het zou wel eens kunnen dat de rivier door de geplande bouw van een dam gaat verdwijnen, dus het is typisch een gevalletje ‘laatste kans’ voor de mannen. Echt onderzoek gaan ze niet doen, want uiteindelijk gaat het hier gewoon om een soort ritueel afscheid per kano. Twee mannen gaan in de ene en twee in de andere kano.

De vier personages zijn allemaal lekker verschillend gemaakt, zodat maximaal gebruik wordt gemaakt van alle psychologische spanningen die dit gegeven teweeg kan brengen. Er is een donkerharig macho-type met een reusachtig gespierd lichaam (Lewis, gespeeld door een jonge Burt Reynolds), een mysterieuze, gevoelige denker (Ed, gespeeld door Jon Voight, die er met vissershoedje en pijp in de mond een beetje uitziet als Johnny Depp in Fear and Loathing in Las Vegas; laatstgenoemde film verscheen ruim 16 jaar na Deliverance, dus Depp zal zich ongetwijfeld bij zijn rol als Raoul Duke door Voigt hebben laten inspireren), een gezellige dikkerd (Bobby, gespeeld door Ned Beatty) en een vrolijke, wat bangige gitarist (Drew, gespeeld door Ronny Cox).

De vier storten zich met hun stadse arrogantie op de gevaarlijke oer-rivier als onwetende eendenkuikens in een grote boerensloot. Als kijker weet je: dit kan niet goed gaan, en het gaat inderdaad niet goed. Natuurlijk zijn er meer van dit soort verhalen en films, maar wat Deliverance hiervan onderscheidt is fantastisch camerawerk, geweldig spel van de acteurs en een meer dan memorabele soundtrack (banjo!) en ga zo maar door. De naargeestigheid – alles wat mis kan gaan gaat uiteindelijk mis – doet ergens aan die van WF Hermans denken in het boek Nooit meer slapen. De scenes waarin een trillende John Voight met pijl en boog (de film zit vol verwijzingen naar het VS uit de tijd van de kolonialisten en indianen) aanlegt om te gaan schieten zijn minstens zo gedenkwaardig als gelijksoortige scenes in meesterwerken als The Deer Hunter (ook uit de jaren ’70) en het recentere Jagten.

Het verhaal verdween aanvankelijk in boekvorm in 1970 en werd geschreven door ene James Dickey. Hij tekende twee jaar later ook voor het script van de verfilming. Sommige schrijvers hebben kennelijk al bij het bedenken van een verhaal zo goed voor ogen hoe het er in verfilmde versie uit moet komen te zien dat ze alleen nog de juiste mensen nodig hebben om het te verbeelden. Dat geluk heeft deze James Dickey hier dus gehad, want wie Jon Voigt net als schrijver dezes eigenlijk alleen kent als vader van Angelina Jolie moet Deliverance gaan kijken om te zien waar deze man allemaal toe in staat was/is. Nee, wacht, ik leerde hem ooit kennen door een andere klassieker, Midnight Cowboy uit 1969, waarin hij een rol speelde waarmee hij zelfs een Oscar verdiende. Miskend is het talent van deze man dus zeker niet.

Deliverance

First Dates

De Nederlandse versie van het programma First Dates is weer begonnen. Het gat tussen de vorige reeks en de huidige werd door de omroep opgevuld met de Engelse versie. Ik keek daar een paar keer naar en mijn ogen uit (wat zijn Britten anders dan wij!) en zei tegen mijn vriendin: ‘Let maar op, hier ga je vanzelf ook naar kijken!’ Dat gebeurde heel lang niet en de afgelopen wee ineens wel en toen bleek dat er inmiddels alweer genoeg Nederlandse afleveringen klaar waren om die op de buis te vertonen.

Wat dit programma zo de moeite waard maakt? Een paar dingen:

1. Het zijn gewone mensen die deelnemen, geen BN’ers. Dat zijn we niet meer gewend, maar maakt het des te spannender om iets te voorspellen over het karakter van iemand en hoe diegene zal blijken te zijn in de loop van de date.

2. Het feit dat je kunt verspellen hoe een bepaalde date zal verlopen maakt het leuk om samen naar te kijken. Dat gaat ongeveer zo. Hij: ‘O jee, twee verlegen mensen die aan elkaar gekoppeld zijn, dan kan nooit goed gaan!’ Zij: ‘Ach jawel joh, dat is juist fijn, omdat ze zich dan geen zorgen hoeven maken over het feit dat ze verlegen zijn!’ Hij, nadat het is stukgelopen en de vrouwelijke deelnemer de mannelijke heeft afgewezen: ‘Ha! Zie je wel, ik zei het toch!’ Zij: ‘Ja, ja, je had gelijk…(zucht).’

3. Je kunt als kijker een soort karakterstudie maken van de deelnemers. Het zijn eigenlijk een soort kleine toneel-scenes, sketches, kleine dialoogjes zo je wilt. Als je aan taalliefhebber bent (Paulien Cornelisse kijkt ongetwijfeld) of scriptschrijver-met-voorliefde-voor-eigentijds-taalgebruik-in-dialogen (Kim van Kooten moet wel kijken) is dit programma eigenlijk een goudmijn.

Behalve de twee verlegen mensen waren er gisteren ook nog een hippe jong meisje en een hippe jonge jongen (lang blond haar, Brabantse tongval, werkte voor onze ogen eerst een shotje, toen twee biertjes en daarna een glas rode wijn weg) van ca 25, twee homoseksuele mannen van ca 50 en de onwaarschijnlijke combi van een knappe Arubaanse cosmetische dokteres en een eveneens knappe, doch ijdele piloot (beiden halverwege de dertig).

De zeepbel tussen de twintigers knapte veel sneller dan veerwacht, want de stoere zelfstandige meid bleek overgevoelig voor het bijdehante toontje van de blonde brabo (snel op haar teentjes geknapt, niet zo fraai op het scherm!), de twee mannen hadden een ontzettende klik, maar een van twee rookte en dat kon de ander uiteindelijk écht niet hebben en de Arubaanse cosmetisch dokteres tot slot leek na vijf minuten zo to-taal af te knappen op de ijdele piloot dat wij er op de bank toen al geen fiducie in hadden maar hé, laat dát nu juist de enige date van deze eerste nieuwe NL-aflevering zijn die uiteindelijk redelijk geslaagd blijkt! (in het afsluitende tekstje was te lezen dat ze inmiddels voor de tweede keer gaan afspreken).

Als je dit programma nog nooit gezien hebt, moet je echt een keer kijken. En het liefst daarna nog een keer en nog een keer, want dan weet je pas wat er zo goed aan is.

First Dates, vanaf maandag 22 oktober dagelijks om 19.25 uur te zien bij BNNVARA op NPO 3.