Woord van de dag: presolaire korrel

Schermafbeelding 2020-01-14 om 19.54.14

Ok, welbeschouwd is het natuurlijk geen woord maar een woordgroep, maar toch: de presolaire korrel is met afstand het welluidendste wat ik vandaag in de media ben tegengekomen.

Eigenlijk moet je je er niet meteen in verdiepen, maar gewoon even spelen met deze prachtige taalvondst:

– ‘Mama, ik kan mijn presolaire korrels niet vinden!’
– ‘Dan heb je nog niet goed in je speelgoedhoek gekeken, Maan!’

of

De amuse in het driesterrenrestaurant bestond uit een voorzichtig geglazuurd stukje zee-egel op een bedje van gesuikerde herfst-spiering, gegarneerd met langdurig in wortelnoten vaten gerijpte presolaire korrels.

of

‘Dokter, ik heb de laatste tijd zo’n jeuk in mijn anus.’
‘Ik zie het al: presolaire korrels. Dagelijks drie bekers warme anijsmelk en u bent er binnen no-time vanaf, hoor!’

Nee, het is niet aan mij om uit te leggen wat presolaire korrels zijn. Dat kunnen wetenschapsjournalisten veel beter. Die, én de Jeugd van Tegenwoordig. (Ik kwam ergens in het NRC-artikel het woord sterrenstof tegen….)

 

 

Deelder

Gisteren werd bekend dat Jules Deelder op 75e-jarige leeftijd is heengegaan. Als leerlingen een poëziewerkstuk moeten maken, komen ze altijd als eerste het gedicht Blues on Tuesday van het bekende Rotterdamse icoon tegen.

Blues on tuesday

Geen geld.
Geen vuur.
Geen speed.

Geen krant.
Geen wonder.
Geen weed.

Geen brood.
Geen tijd.
Geen weet.

Geen klote.
Geen donder.
Geen reet.

Ik moet me dan altijd weer in allerlei bochten wringen om uit te leggen dat weed en weet weliswaar niet op elkaar rijmen, maar dat dat het gedicht juist zo knap maakt.

Dankzij een in memoriam-stukje in de krant stuitte ik op de prachtige documentaire Poëzie in Carré, waarin de kijker o.a. kan zien hoe Jules Deelder op 21 maart 1966 zijn podiumdebuut maakte voor het grote publiek. De avond werd georganiseerd door Simon Vinkenoog, inmiddels ook al meer dan tien jaar niet meer onder ons. Hij sloot de avond in Carré af met een gedicht dat volgens mij anno 2019 nog steeds staat als een huis, maar dat ik nergens op internet in tekstvorm kan vinden. Afin, kijk zelf maar.

Fins bier: drink het, nu!

mosaic bier

Meisjes, jongens, komt dat proeven, komt dat proeven! Wat ik nu toch ben tegengekomen bij een niet nader te noemen Duitse grootgrutter: Fins bier. Lekker voor na een saunabezoekje, maar ook voor na het bridgen, keramisch koken, tango-dansen, de krant lezen, lijm snuiven etc. Ik ga er bijna van zingen:

Fins bier, Fins bier, Fins bier, een lekkere worst
De worst is voor de honger en het bier is voor de dorst!

Pleidooi voor middelmatigheid

Gisteren de hele dag met vakgenoten gekeken hoe we de resultaten voor de directeur omhoog kunnen krijgen. En dan hoor ik je vragen: in welke branche werk je dan? In het onderwijs! Als we niet bezig zijn met leerlingen laten excelleren, zijn we wel bezig om onszelf op te stoken om het alsmaar beter, beter, beter te doen.

Ooit, ik was geloof ik een jaar of 20, meldde ik plompverloren tijdens het grote kerstdiner in het ouderlijk huis dat ik er geen enkel probleem mee zou hebben om later middelmatig te zijn. Mijn schoonzus reageerde verbaasd, verbolgen bijna. Hoe kun je nou niet willen uitblinken in iets?

Mijn uitgesproken voornemen ebde langzaam weg, maar nu, na een half leven lang diploma’s, targets en promoties komt het me eigenlijk wel weer als de enige juiste levensweg voor: middelmatig zijn, gewoon zijn. Heerlijk!

levensweg