Adele de ‘shuffle-killer’

Dat is me toch ook wat. De ene na de andere muziekfilosoof noemt de opkomst van streamingdiensten als Spotify de doodsteek voor het muziekalbum als hoogwaardige kunstvorm, komt er een Britse zangeres langs die de mogelijkheid om muzieknummers naar believen ‘hap-snap’ te beluisteren via een shuffle-functie door het eerder genoemde Spotify gewoon uit laat zetten!

Allemaal goed en wel en prachtig natuurlijk, zo iemand die als vleesgeworden non-conformist de kont tegen de krib durft te gooien en tegen de mainstream in durft te zwemmen, maar als het muziekalbum levend gehouden moet worden door dit soort trucjes is het denk ik pas écht droevig gesteld met dit artistieke medium.

Want in hoeverre heeft zo’n shuffle-functie (of welke andere manier om door liedjes heen te skippen dan ook) nou echt bijgedragen aan een afnemende waardering voor het muziekalbum? Als ik terug in de tijd ga was het bij de doorbraak van de CD bij het grote publiek ook al zo dat de luisteraar ineens met het grootste gemak de minst leuke liedjes van een album middels één knop op het apparaat dan wel afstandbediening kon uitsluiten van de luistersessie. En daarvoor dan, bij cassettebandjes? Ok, de spoelfunctie was wat onhandig, maar als je hem eenmaal in de vingers had (spoel, stop, luister, spoel, stop, luister; tot je het juiste liedje hebt gevonden) kon je net zo goed het kaf van het koren scheiden bij je lievelingsbandjes.

Was het dan de LP, die goeie ouwe langspeelplaat, die ervoor zorgde dat iedereen áltijd een muziekalbum van A tot Z, in z’n hele glorieuze volledigheid tot zich nam? Natuurlijk niet. Al sinds jaar en dag bestaat er de mogelijkheid om op een of andere manier die arm op te tillen om vervolgens de naald in de juiste groef bij het juiste liedje (even goed tellen en kijken naar de lengte van het betreffende lied) te laten glijden. Kortom: liedjes skippen is van alle tijden.

Is dit dan een pessimistisch blogje geworden? Geenszins hoor! Ik ga nu het nieuwe album van Adele beluisteren. Op Spotify! 🙂

Metal uit Kenia

Het algoritme van Blendle weet inmiddels dat ik van muziek houd, dus ik krijg nogal het een en ander aan gave muziekjournalistiek aangeboden tegenwoordig. Zo vond ik in de nieuwsbrief van vandaag een interview uit het Belgische Knack Focus met een jonge held uit de Keniaanse muziek-scene. Martin Khanja speelt al jaren in metalbands uit Kenia, maar breekt nu internationaal ook een soort van door in de underground-/indiescene, waardoor ook de Belgen hem inmiddels in het vizier hebben. Zijn band (eigenlijk duo) Duma schijnt opgepikt te zijn door het legendarische Amerikaanse label Sub Pop (o.a. bekend van Nirvana). Ik bekeek en beluisterde twee nummers op Youtube en verbaasde me over de heftigheid van zowel de beelden als de muziek. Het is meer een soort elektronische noise met schreeuw/grunt eroverheen dan dat het echt op metal lijkt, maar toch, dit soort muziek verwacht je niet uit een land als Kenia.

Omdat ik toch benieuwd was naar hoe Khanja klonk en oogde toen hij nog in ‘echte’ metal bands speelde, ging ik op zoek naar oude filmpjes van zijn band Lust of a Dying Breed. Hieronder zie je die band in de gloriedagen, waarschijnlijk ergens buiten in de Keniaanse zon, inclusief headbangende Kenianen vooraan het podium. Je hoort dat het hier en daar rammelt, maar ergens moet het talent dat nu met Duma zelfs zalen in Polen uitverkoopt (Duma schijnt ‘trots’ te betekenen in het Pools) toch al wel aanwezig zijn geweest. Dit lbijf ik volgen!

Lust of a dying Breed, live, vermoedelijk ergens in Afrika/Kenia/Nairobi

Pokémon, Poké Bowl

Ik wilde hier eigenlijk een flauw clipje bij maken, maar ik weet niet of ik wegkom met allerlei op internet bij elkaar gescharrelde plaatjes van Pokémons en Poké Bowls….


Pokémon, Poké Bowl (songtekst)

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Pokémon, Poké Bowl

Quasi-Poëzie

Dit is Quasi-Poëzie

Dit is Quasi-Poëzie

Dit is Quasi-Poëzie


Dit is Quasi-Poëzie

Dit is Quasi-Poëzie

Dit is Quasi-Poëzie

Dit is Quasi-Poëzie (Poëzie, poëzie, poëzie, poëzie, poëzie)

Dit is Quasi-Poëzie

Dit is Quasi-Poëzie

Dit is Quasi-Poëzie

Dit is Quasi-Poëzie


Dit is Quasi-Poëzie


Dit is Quasi-Poëzie

(Poëzie, poëzie, poëzie, poëzie, poëzie)


Bertolf

Pfff, knap hoor, hoe Bertolf kan klinken als Rufus Wainwright, Crosby Stills & Nash, Awkward I, Tim Knol, Novastar, Tim Christensen, Paul McCartney, The Shins, Ron Sexsmith, The Beach Boys, Elliott Smith en nog tig anderen…..binnen één nummer! Klinken als één of twee van die mensen is al een prestatie waar de meeste stervelingen niet toe in staat zijn, laat staan zo’n gigantische, schier eindeloze rij. En dan staat er ook nog een absolute kippenvel-tranentrekker op zijn nieuwe album in de vorm van ‘What have I dragged you into?’ Onnederlands goed.

Zou Bauke Bakker trouwens drums spelen op deze plaat?