Je gaat bij rock en roll (over lijken)

Beste lezer,

Het is even geleden dat ik hier iets schreef. Mijn naam is Willem Boon. Liedjes schrijven is een van mijn hobby’s. Soms heb ik een tijdje even geen inspiratie om zelf liedjes te bedenken. Dan val ik terug op een andere hobby van me: liedjes vertalen. In de kerstvakantie heb ik me op een lied van The Rolling Stones gestort, namelijk It’s Only Rock ’n Roll (but I like it). In mijn vertaling is dat Je gaat bij rock en roll (over lijken) geworden.

Misschien dat dit je kan behagen, misschien ook niet, maar ik wil je hierbij alvast bedanken voor het luisteren.

Was getekend,

Willem Boon



Je gaat bij rock en roll (over lijken)
 
Als ik mijn pen in mijn hart kon steken,
Bloedend hier voor je op straat
Geeft het je plezier, boeit het je geen zier?
Denk je dan: ‘Die gast is vreemd!’
Is ie niet vreeeeeeemd?
 
Als ik je kon winnen door voor je te zingen
Een smartlap zo verfijnd
Was het dan genoeg voor je valse hart
Als ik was weggekwijnd
Was weggekwij-ij-ijnd
 
Ik zei: ‘Ik weet je gaat bij rock en roll over lijken
Ik weet je gaat bij rock en roll over lijken, lijken, ja je gaat
Oh, over lijken, over lijken, over lijken,
Ik zei: ‘Zie je niet deze gast is altijd eenzaam?’
 
Als ik een mes in mijn hart kon steken
Zelfmoord hier voor je op straat
Zou het dan genoeg zijn voor je hitsigheid?
Wist je met die dingen wel raad?
Wist je wel raa-aa-aad
 
Als ik heel diep in mijn hart zou zien
Gevoelens zou uiten in tekst
Geeft het je plezier, boeit het je geen zier?
Denk je dan: ‘Die gast is gek!’
Die gast is ge-èh-ek?
 
Ik zei: ‘Ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken
Ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken, lijken, ja je gaat
Over lijken, over lijken, over lijken
Ik zei: ‘Zie je niet deze gast is altijd eenzaam?’
 
Denk jij: ‘Ik ben de enige meid in de stad’?
Jij denkt: ‘Ik ben de enige vrouw hier in dit gat!’
 
Ik zei: ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken
Ik zei: ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken
Ik zei: ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken
Ik zei: ik weet: je gaat bij rock en roll over lijken
Over lijken, lijken, ja je gaat
Over lijken, over lijken, over lijken, over lijken
Over lijken, over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
(Je gaat bij rock en roll) over lijken (gaat bij rock en rol) over lijken
 
 
 
 

Het voetje van Paul

Wijlen Maradonna had zijn beroemde hand, maar Paul McCartney heeft zijn voet. De voet waarmee hij in 1968 het tokkelliedje Blackbird van een backbeat voorzag. Luisterend naar het eerste nummer van zijn nieuwe plaat McCartney III valt me ineens een subtiel getik op de achtergrond op. Het moet diezelfde voet zijn als in 1968, misschien ietwat gerimpelder, een beetje gekrompen, maar toch: dezelfde voet. Voeten en schoenen mogen slijten, zolang je de maat van het leven ermee kunt tikken, gaat het leven door.

Herinnerings

Je hebt twee soorten mensen: mensen die bonnetjes opsparen in hun portemonnee en mensen die het niet doen. De eerste categorie valt ook weer in twee soorten mensen uiteen: mensen die de opgespaarde bonnetjes zonder pardon in de papierbak smijten en mensen die de bonnetjes uitgebreid gaan bestuderen om vervolgens een afweging te maken: welke bonnetjes moeten bewaard worden en welke niet? In die laatste categorie valt helaas ondergetekende. Het bestuderings- en afwegingsproces doet het brein alle kanten op gaan.

Wat eerst slechts een enigszins vergeeld en wazig geworden papiertje lijkt, kan plotseling, puur en alleen door een plaatsnaam en een datum, in iets veranderen wat je terugbrengt naar een bepaalde plek (vakantiebestemming!), een bepaalde tijd (vakantie!) en een bepaalde activiteit (glow-in-the-dark midgetgolf!) en voor je het weet komen de gekste details terug: een rare jaren ’70-poster in een verlaten eetcafeetje, een gigantische meneer met een veel te klein brilletje en een paardenstaart die uit een Smart stapt, terwijl het plenst van de regen en de maan slechts een piepklein schijfje is. En het blijft niet beperkt tot beelden. Soms kun je zelfs terughalen hoe het rook toen je voor een malle ‘trek-een-rare-bek-terwijl-je-met-weirde-zonnebril-debiel-op-de-motorkap-ligt’-foto de auto stilzette op een verlaten bergweggetje, terwijl je kind op de achterbank lag te ronken .

Nou ja, er zijn mensen die dit gevoel veel beter kunnen omschrijven dan ik. Een paar van de mooiste liedjes uit Spinvis’ oeuvre gaan erover, zoals Aan de oevers van de tijd. Het mooiste liedje over de nostalgische dagdroom is van Daniel Lohues en heet Herinnerings.

Amerika

Wat een sleur is het, de vorm waarin ik me bevind. Nou, ik ga ergens uit, dan kom ik weer naar huis, ik steek een sigaret op omdat ik niet kan slapen. Er is niets op de tv, niets op de radio dat veel voor mij betekent. Heel mijn leven kijken naar Amerika. Heel mijn leven is er paniek in Amerika. Oh Oh oh oh. Er zijn problemen in Amerika. Oh Oh oh oh. Gisteren was gemakkelijk, geluk kwam en ging. Ik heb het filmscript, maar ik weet niet wat het betekende. Ik steek een sigaret op omdat ik niet kan slapen. Er is niets op de tv, niets op de radio dat veel voor mij betekent. Er is niets op de tv, niets op de radio waar ik in kan geloven. Heel mijn leven kijken naar Amerika. Heel mijn leven is er paniek in Amerika. Oh Oh oh oh. Er zijn problemen in Amerika. Oh Oh oh oh. Er is paniek in Amerika. Oh Oh oh oh. Gisteren was gemakkelijk. Ja, ik heb het nieuws. Oh, als je het goed begrijpt, sta je op, je kunt gewoon niet verliezen. Geef je mijn vertrouwen, heel mijn vertrouwen in het leven. Laat me niet staan. Stel me niet teleur. Nee, ik heb je vanavond nodig om me vast te houden. Zeg je dat je hier bent. Houd me vast, zeg dat je hier bent. Houd me vast, zeg dat je hier bent. Houden. Heel mijn leven kijken naar Amerika. Heel mijn leven is er paniek in Amerika. Oh Oh oh oh. Ze is gewoon in Amerika. Oh Oh oh oh. Vertel me hoe het voelt. Vertel me hoe het voelt. Vertel me hoe het voelt. Vertel me hoe het voelt.

Vrij naar Razorlight en met dank aan een vertaalrobot.

Spinvis

Heb je je net ondergedompeld in een vuistdikke 60’s rock ’n roll-roman waar de LSD vanaf druipt, komt Neder-muziekheld Spinvis met een psychedelisch (de clip dan vooral hè) meesterwerkje waarin hij als een gitaargod op een – jawel! – sitar staat te rammen. Hulde!

Gerrie Kraai for president

Ja sorry hoor, ben nog steeds aan de muzikantenquarantaine-filmpjes, en deze was te mooi om te laten liggen. Ik vind: als je met je 50+ geblondeerde haren, zonnebril op je harses, in een verwassen Stones-shirt voor je paard(enstal) gaat staan pompen op de mooiste kersenrode basgitaar die ik ooit heb gezien, dan mag je van mij de volgende (minister-)president worden van Nederland. Of de VS. Of van wélk land dan ook. Amen.

Kindermuziektip: Jeroen Schipper

Zouden ze hun inkomsten de afgelopen anderhalve maand ineens omhoog hebben zien schieten, alle makers van kindermuziek? Via Spotify-luisterbeurten, de iTunes-winkel of gewoon op afstand of in winkel gekochte ouderwetse cd’s? Het zou zo maar kunnen, net als het zomaar ineens gebeurde dat knutselgerei en trampolines niet aan te slepen waren. Je moet als ouders toch íets, met je ongedurige kroost.

Ook als je wel al een flinke verzameling goede kindermuziek hebt aangelegd is alles wat nieuw en verfrissend is welkom tijdens zo’n lockdown. Dankzij de zachte dwang van het algoritme werden we door Spotify op het idee gebracht om eens een keer naar Jeroen Schipper te luisteren. Vergeet Dirk Scheele, Jeroen is de koning van het originele, verfrissende kinderlied, waarmee hij melodieën die je niet meer uit je hoofd krijgt paart aan hier en daar een dwarse maatsoort en interessante tekstuele vondst. Blijkbaar zijn wij trouwens niet de eersten die dat vinden, want hij krijgt hier en daar al behoorlijk wat erkenning. Heb je kleine kinderen of kleine kleinkinderen? Doe er je voordeel mee!

De zachte dwang van het algoritme

Hoewel ik op deze plek wel eens Spotify-linkjes post, gebruik ik het medium zelf eigenlijk zelden tot nooit. Maar ja, alles is de afgelopen weken anders, en veel aan huis gekluisterd zijn, resulteert erin dat je zoiets toch maar eens een kans gaat geven.

Ik heb er nogal moeite mee om me te voegen naar de zachte dwang van het algoritme. Ik weet het en heb het al zo vaak van muziekliefhebbers gehoord: als je je mee laat voeren door wat het algoritme je aan muziek-waarvan-de-computer-heeft-vastgesteld-dat-ze-in-jouw-straatje-past voorschotelt, zal dat ‘je leven voorgoed veranderen’. Maar mijn brein heeft altijd moeite om Spotify z’n gang te laten gaan.

Zodra je playlist is afgelopen, staat ie automatisch op die algoritme-stand en hoor je dus liedjes langskomen die je nooit eerder gehoord hebt. Maar het probleem is dat ik tegen die tijd allang een ander liedje in mijn hoofd heb, dat daar op een of andere manier terecht is gekomen, meestal vanuit een associatie die ik had bij voorgaande lied. En eigenlijk wil dus meteen toegeven aan die associatie en dát liedje metéén horen.

Laat dat nou juist een lastige handeling zijn voor Spotify-leken: een liedje zoeken en toevoegen aan de huidige speellijst. Tegen de tijd dat ik dat voor elkaar heb gekregen heeft het algoritme met alweer op twee of drie nummers getrakteerd die me alleen maar in verwarring brengen: waarom nu juist dít lied? Wat is in hemelsnaam de link tussen déze artiest en de bands waar ik normaal gesproken naar luister? En tegen die tijd ben ik het meestal alweer zat, of heeft mijn oude Samsung-tablet besloten dat ie Spotify laat crashen. Frustrerend.

Nou ja, om toch een positieve draai aan dit verhaal te geven: er kwam in een uur luistertijd vanochtend welgeteld één tof nummer langs. Het is van een band die luistert naar de naam Shopping, een activiteit die er – o ironie – nu juist niet even in zit voor ons allen. Volgens Wikipedia is het een Brits (Schots/Engels) postpunk-trio. Ze schijnen nieuw en hip te zijn en ik moet toegeven dat ze lekker klinken.

Ooit, in een lang vervlogen pre-Corona tijdperk, heeft Shopping aangekondigd het heilige podiumpje van het Utrechtse Ekko te betreden (8 mei 2020 zou dit gaan gebeuren). Gaat vast niet door, dus doe het maar even met de clip hieronder.

Shopping – Initiative