Wat te doen met de eeuwigheid?

‘Gebruik je de eeuwigheid híervoor?’, vraagt Andy MacDowell aan Bill Murray, ergens op driekwart van de film Groundhog Day. Weerman Phill Connors, het personage van Murray, heeft zojuist aan zijn grote, maar onbereikbare liefde opgebiecht dat hij al tijden iedere dag weer dezelfde dag beleeft in hetzelfde suffe provinciestadje.

Eindeloos probeert hij Rita (MacDowell) iedere dag weer te versieren, maar tevergeefs. Iedere keer als hij denkt dat hij haar bijna veroverd heeft, wordt hij de volgende dag wakker en blijkt zij totaal onwetend te zijn van al zijn voorgaande versierkunsten.

Als Murray eindelijk heeft uitgelegd in wat voor bizarre situatie hij beland is – íedere dag wakker worden in hetzelfde onbetekenende rotstadje en íedere dag beseffen dat het exact dezelfde dag is als de voorgaande –  lukt het hem zowaar om MacDowell bij zich op bed te krijgen (het blijft nog wel platonisch allemaal). Hij laat aan haar zien hoe goed hij is in het van een afstandje speelkaarten gooien in een hoed en probeert het ook aan haar te leren. ‘You’ve got to BE the hat. BE the hat!’ Waarop zij aan hem de retorische vraag stelt: ‘Is this what you do with eternity?’ ‘Gebruik je de eeuwigheid híervoor??’

Ik heb de afgelopen week weer af en toe aan deze film moeten denken, die ik vanaf het moment dat hij uitkwam, tijdens mijn tienerjaren, eindeloos vaak gezien heb. Nooit eerder kwam het Groundhog Day-gevoel – het gevoel vast te zitten in een soort eindeloze tijdlus – dichterbij dan nu. Ik stel mezelf dan ook meerdere malen per dag de vraag: wat gaan we doen met de eeuwigheid?

Phil Connors doorloopt in Groundhog Day dezelfde stadia die zoveel mensenlevens kenmerken: via hedonistische uitspattingen en somberte (zelfmoord-acties die niet werken, omdat hij de volgende dag gewoon weer levend wakker wordt) komt hij uiteindelijk tot het geweldige inzicht dat je maar beter het beste kunt maken van het leven. Hij gaat andere mensen helpen en ontplooit zich onder andere door piano te leren spelen en ijssculpturen te leren maken. En o ja, hij wordt een kei in van een afstandje speelkaarten mikken in een hoed.  Zijn die dingen zinvol? Dat niet. Maar het leven wordt er wel leuker, bevredigender en makkelijker door. En dat is ook wat waard.

Ik hoop dat iedereen die een beetje Corona-depri wordt Groundhog Day gaat kijken. Phill Connors leert ons: we moeten er het beste van maken.

Groundhog Day

Fins bier: drink het, nu!

mosaic bier

Meisjes, jongens, komt dat proeven, komt dat proeven! Wat ik nu toch ben tegengekomen bij een niet nader te noemen Duitse grootgrutter: Fins bier. Lekker voor na een saunabezoekje, maar ook voor na het bridgen, keramisch koken, tango-dansen, de krant lezen, lijm snuiven etc. Ik ga er bijna van zingen:

Fins bier, Fins bier, Fins bier, een lekkere worst
De worst is voor de honger en het bier is voor de dorst!

Pleidooi voor middelmatigheid

Gisteren de hele dag met vakgenoten gekeken hoe we de resultaten voor de directeur omhoog kunnen krijgen. En dan hoor ik je vragen: in welke branche werk je dan? In het onderwijs! Als we niet bezig zijn met leerlingen laten excelleren, zijn we wel bezig om onszelf op te stoken om het alsmaar beter, beter, beter te doen.

Ooit, ik was geloof ik een jaar of 20, meldde ik plompverloren tijdens het grote kerstdiner in het ouderlijk huis dat ik er geen enkel probleem mee zou hebben om later middelmatig te zijn. Mijn schoonzus reageerde verbaasd, verbolgen bijna. Hoe kun je nou niet willen uitblinken in iets?

Mijn uitgesproken voornemen ebde langzaam weg, maar nu, na een half leven lang diploma’s, targets en promoties komt het me eigenlijk wel weer als de enige juiste levensweg voor: middelmatig zijn, gewoon zijn. Heerlijk!

levensweg

Columns schrijven

Maandagochtend. Ik probeer mijn derdeklassers uit te leggen hoe je een column moet schrijven en refereer nog even aan de les van een week geleden, waarin ik de leerlingen een soort bloemlezing liet lezen van alles wat er het weekend daarvoor aan columns in de bladen had gestaan. Dat er net een vreselijke aanslag in Nieuw-Zeeland was gepleegd en welk gedachtegoed de aanslagpleger aanhing. Toen wisten we nog niet wat er amper anderhalf uur later in Utrecht nog allemaal stond te gebeuren. En nu stonden de kranten vol met columns over ‘Utrecht’ en de monsterzege van FvD. Mijn leerlingen lijken aandachtig te luisteren en ik merk dat ik zelf pas opschrik uit mijn verhaal als de stoere jongen met de priemende ogen nieuwsgierig vraagt welke website dat dan is, waar al die jongeren Baudets subtiele verwijzingen naar rassenscheidingen direct gretig oppikken en met elkaar bespreken. ‘4Chan heet de bekendste volgens mij’, antwoord ik rustig. Tegelijkertijd gaan er allerlei gedachten door mijn hoofd. Wat als je ze dit soort info nou juist niet zou moeten geven? Hoeveel zin heeft het om altijd gematigd en objectief te blijven als docent? Vragen, vragen.

Blog-uitdaging nummer zoveel

Ik ga maar weer eens een blog-uitdaging aan: de komende week iedere dag een kort dagboekstukje.

Nu maar eens over vandaag, zondag 24 maart 2019.

Gisteren naar de dierentuin geweest met vrouw, zoon, zwager, diens partner en hun dochtertje (1 jr.). Was een leuke dag. Lunchen bij het pannenkoekenhuis bleek een brug te ver voor zoonlief (3,5). Hij heeft de hele weg naar huis gehuild en gekrijst omdat we besloten om de pannenkoeken te skippen (op basis van zijn gedrag).

Verder dit weekend heel, heel veel stukken over Forum voor Democratie en Thierry Baudet gelezen. Dat is smullen, maar op een verontrustende manier. Morgen meer. Welterusten alvast en gecondoleerd met de start van de nieuwe werkweek morgenochtend.