30 clicks (aflevering 2)

En vandaag in 30 clicks…..

______________________________________________________________________________
Minister-president

Een minister-president (mv: ministers-presidenten) is een particuliere benaming voor het hoofd van een soeverein orgaan, dat beschikt over uitvoerende macht van een staat of een deelstaat. Het is een regeringsleider of het hoofd van een regering. Het mag niet gaan over de voorzitter van een administratief of bestuurlijk orgaan, zoals provincies.

______________________________________________________________________________

Pfff wat een ingewikkelde benaming voor iemand die we eigenlijk het liefst gewoon ‘de baas van het land’ zouden willen noemen. Maar goed, kennelijk luistert het zoals bij zoveel politieke begrippen nogal nauw en mag je een MP pas echt een MP noemen als het om een ‘soeverein orgaan’ (Het hart? Lijkt me ook tamelijk soeverein, aangezien de rest van je lijf meteen mee stopt als je rikketik het begeeft) gaat én als er sprake is van een ‘uitvoerende macht’.

Jaja, zo ken ik nog wel een paar. Er zijn vast wel voorbeelden van landen die wel een MP hebben, maar waarbij deze niet helemaal of helemaal niet aan al deze keurige eisen voldoet. Overigens worden op de betreffende wikipagina als andere landen met een MP alleen België, Duitsland, Frankrijk, Italië, Noorwegen en Oostenrijk genoemd. Zijn er alleen MP’s in Europa dan, of doen al die andere werelddelen er niet zo toe?

Om het nog ingewikkelder te maken: Noorwegen kende slechts een paar jaar een staatshoofd dat MP genoemd werd, namelijk tijdens de Duitse bezetting in WOII. Vidkun Quisling heette de beste man, en hem valt de twijfelachtige eer te beurt dat hij niet alleen de eerste, maar meteen ook de laatste MP van Noorwegen was. Volgens de wikipedia-pagina van het land Noorwegen noemen ze hun uitvoerende opperbaas wel gewoon ook ‘premier’. Pffff, hou maar op.

Je zou zelfs kunnen zeggen

Je zou zelfs kunnen zeggen dat het gisteren sneeuwde.
Dat het eerst vroor en toen licht dooide
en voordat je het wist
vroor het alweer en werd het
glad.

Dat het bos was als een bos uit een sprookje,
de dokter als een dokter uit een boek of een serie of een lang vergeten film
zou je ook kunnen zeggen, maar je zegt het
niet, je schrijft het op,
schenkt wat in,
ploft neer op de
bank en
valt in slaap bij een documentaire over Sting.

(Zo ging het niet helemaal; je keek eerst die documentaire, zonder thee of borrel erbij, ging toen naar boven en – heel saai – poetste eerst netjes je tanden voordat je in bed kroop. De slaap liet lang op zich wachten, maar gelukkig was daar je eReader en een 1100 pagina’s tellend boek van een of andere Noorse schrijver.)

Kinderklimhal

De tweede vakantiedag bracht wederom het druilerige weer van de afgelopen twee weken. Omdat vrijwel alle vaste binnen-activiteiten al ondernomen waren verplaatsten de nog enigszins vermoeide docent en zijn zoon (+- 3,5) zich per auto naar een recentelijk in een naburige industrieloods opgepopte kinderklimhal.

Zij die tussen de 20 en 30 zijn en nog geen kinderen hebben en zij die ouder dan 50 zijn en wier kinderen wellicht al richting eindexamen of studie gaan, weten waarschijnlijk nog van niks, maar er lijkt sinds enige tijd sprake van een ware wildgroei aan speelparadijzen zoals de eerdergenoemde. Waar je als ouder voorheen veroordeeld was tot het dumpen van je kroost in de ballenbak van de Ikea kun je tegenwoordig in ieder willekeurig dorp wel zo’n vermaak-loods vinden.

Ik had had op deze plek graag een smakelijk of misschien zelfs onsmakelijk roman-achtig verslag geschreven, waarin sexy jonge moeders met de uitgebluste antiheld flirtten en kinderen elkaar met wapens te lijf gaan in een met uitwerpselen en etensresten besmeurd klimdoolhof, maar de eerlijk gebiedt mij gewoonweg te sterk om het anders te verwoorden. Zo’n klimhal is echt een uitkomst op een regenachtige dag.

Je kind vindt het fijn dat ie in een dynamische omgeving met andere kinderen allerlei nieuwe vaardigheden kan ontwikkelen en ontdekkingen kan doen (‘durf ik nu eindelijk van de blauwe kronkelglijbaan of nog steeds niet?’) en jij als ouder vindt het fijn dat het eindelijk iets te doen heeft en dan ook nog iets waar hij moe genoeg van wordt om niet eindeloos te willen opblijven ’s avonds. Dat de tosti ham-kaas en pistolet met brie, walnoten en honing iets langer op zich laten wachten omdat de uitbaters nogal verrast waren (!!?!) waren met de vakantiedrukte en slechts één persoon in de keuken hadden geplaatst, neem je dan graag op de koop toe.

Morgen al richting schoonouders voor de kerstviering aldaar, dus voorlopig geen kinderklimhallen nodig.

kinderklimhal

Figuur 1A: voorbeeld van een kinderklimhal. Let vooral ook even op de uitgekiende plaatsing van de tafeltjes en stoeltjes: vanuit iedere hoek kunnen alle toestellen in de gaten gehouden worden, zodat u ongestoord kunt genieten van allerhande schrans- en zuipgebeuren, onderwijl uw smartphone en/of laptop beloerend.

 

De slimste mens

Het blijft een fijn programma. Al was het maar omdat:

  1. met louter het geluid (dus geen beeld!) op de achtergrond je er nog steeds prima nakijkwerk bij kunt verrichten

    en

  2. Philip Freriks waarschijnlijk de enige presentator ter wereld is die het woord ‘plasseks’ kan uitspreken zonder dat ook maar iemand zich er ongemakkelijk bij voelt.

(NB de betreffende vraag ging natuurlijk over Patty Brard)
(NB2 ik beloof dat dit de enige vermelding van Patty Brard zal zijn op dit weblog)

 

Leraar zijn

Ik weet het, ik heb er zelf ooit voor gekozen en was destijds volledig toerekeningsvatbaar.

Ik klaag zelden tot nooit over het lage salaris.

’s Avonds laat nog nakijken, lessen voorbereiden tot je een ons weegt: het hoort erbij en als je die dingen stom vindt, moet je wat anders gaan doen.

Oudergesprekken, rapporten schrijven, speeches bedenken voor diploma-uitreikingen, Engelstalige pop-hits uit de jaren ’70 voorzien van een eigentijds Nederlands jasje en in een snikhete lerarenkamer op een godvergeten laatste dag van het schooljaar met heel je ziel en zaligheid op een gitaar vertolken, slechts bijgestaan door een paar verpieterde collega’s die er net zo weinig zin in hebben als jij: er zijn veel en veel ergere dingen te bedenken die voor levensvervulling moeten doorgaan (glastuinbouwer zijn in Novosibirsk bijvoorbeeld).

Maar waarom, oh waarom voelt het alsof mijn lijf steevast twee weken voorafgaand aan de kerstvakantie met slechts een paar touwtjes aan elkaar hangt?