Gedicht

Gaat het nou nog een keer regenen of hoe zit dat?
Als je de afgelopen zomer in één prangende vraag zou moeten vangen
komt deze toch wel akelig in de buurt:
Gaat het nou nog een keer regenen of hoe zit dat?
Wat kan er eigenlijk nog meer ‘prangen’ dan een vraag, en
wat is prangen eigenlijk? Waarom vragen we ons af
hoe iets ‘zit’ en niet hoe iets ‘staat’ of ‘valt’
en is er überhaupt iets dat daarmee staat of valt?
Is het geoorloofd om germanismen in een gedicht te gebruiken
of is das nicht geurlaubt, of ge-vakantied; pardon my
Deutsch.
Gaat het nou nog een keer regenen of hoe zit dat?

Verhaal

2brothers.jpg

Hij wilde een band beginnen, onze Vincent. ‘Vincent Verpauper en de tienlitergieters’, dat klonk toch in principe als een klok? Alleen de schrijfwijze van het woord ‘tienlitergieter’, daar twijfelde hij nog over. Als je het woord ‘tien’ los schreef van ‘litergieters’ was het net alsof zijn band per se uit tien andere bandleden moest bestaan. Dat leek hem toch wat al te gortig, want het idee van rock ’n roll was nu juist dat je maar drie elementen nodig had: gitaar, bas en drums. Dat de meeste bands ook nog een malloot hadden die zo nodig moest zingen, probeerde hij het liefst maar te vergeten. Vincents droom was het om snoeiharde instrumentale rock te spelen, die zo goed in elkaar zou zitten dat niemand dat geneuzel van een frontman/zanger zou missen. En trouwens, zelfs al zou je die zingende malloot in de gelederen hebben, dan nog zou je manieren moeten verzinnen om aan dat aantal tien te komen. Een extra gitaristje erbij, dat kan nog wel en ook iemand die iets op toetsen kan is nog wel handig, maar dan? Een blazerssectie? Te carnaval. Strijkers? Klassiek geneuzel. Percussie? Ga lekker lekker wereldmuziek luisteren in je plaatselijke fair trade-shop, maar val mij d’r niet mee lastig! Aldus de heer V. Verpauper uit Wuustwezel.

Enfin, die schrijfwijze. ‘Tien litergieters’ zou verwarring zaaien en hoewel hij ‘tienlitergieters’ er ook niet helemaal bevredigend uit vond zien, besloot hij toch dat dat het dan maar moest worden. Een getal toevoegen aan de naam, daar had hij ook nog wel aan gedacht, maar alleen de vage associatie al met namen als UB40, U2, U96, Blink 182, 22 Pisterpirkko (wie kent ze nog?), Level 42, Heaven 17, 2 Unlimited, 2 Brothers on the 4th Floor en ga zo maar door bezorgde hem lichte braakneigingen. Nee, 10-litergieters of iets dergelijks zou het ook niet worden.

Wanneer kreeg hij eigenlijk zijn eerste aandrang tot het formeren van een band, überhaupt? Na het zien van de film Ex Drummer, moest dat geweest zijn. En na het zien van de film begon hij met het lezen van Brusselmans en daar was hij eigenlijk nooit echt mee gestopt. Hij ging er vanuit dat hij de enige persoon ter wereld was die werkelijk ieder boek van de beroemde schrijver had gelezen. Ieder boek, behalve dat ene: Logica voor idioten uit 1997. En het lullige was: hij had werkelijk waar geen enkel idee waarom hij nu juist dat ene boek niet had gelezen. Het was er gewoonweg niet van gekomen.

Wordt (wie weet) vervolgd

Albumrecensie: Glitterkots en de Nasmaak – Tenderised RAW Feelings

Glitterkots - Tenderised RAW feelings

Glitterkots en de Nasmaak – Tenderised – RAW Feelings

Ondanks verscheen bij ons van De Laatste IJsschots ineens een ouderwets cd’tje ten burele. Het ging om het eerste echte album van het elektronische duo Glitterkots en de Nasmaak. Nou luister ik normaal gesproken nooit naar elektronische muziek, maar wat deze heren maken kon mij toch zeker wel bekoren. Op de website van het duo omschrijft Glitterkots zijn muziek als een mix van acid, experimental, noisy techno met een analoge vibe. Amen. Ik heb geen idee of die omschrijving klopt, aangezien ik in geen van genoemde genres thuis ben, maar verrassend en eclectisch is het duo op Tenderised RAW Feelings sowieso.

Neem nu Cage, de tweede track op het album. Een groot deel van het nummer heeft het nog best een rustige, doch duistere groove, maar ongeveer op 4/5 (04:39) is daar ineens een vette, stampende technobeat die je eventjes lekker wakker schudt. De noise-kant van Glitterkots komt bijvoorbeeld boven in de eerste helft van het nummer 9to5beat. Net op het moment dat je denkt dat het nummer die titel niet verdient is daar (op 01:34) ineens die snoeiharde killer-beat, moddervet tot in zijn vezels.

Die aanstekelijke beat wordt vervolgens voortgezet in het nummer Snitches, dat met zijn laserpistoolgeluidjes een angstaanjagend SF-sfeertje neerzet. Het nummer Boozebruise is dan juist weer uitgesproken afwisselend, en toont aan het einde aan dat Glitterkots ook prima uit de voeten kan met een opzwepende breakbeat, waar je heerlijk in kunt ‘hangen’.

Teeth lijkt iets minder naar ‘oudere’ elektronische genres terug te grijpen en lijkt zelfs iets van een dub-step feel te hebben. Toch heeft ook deze track de onmiskenbare Glitterkots-signatuur doordat ook hier experimentele, immer veranderende prikkeldraad-noises nooit ver weg zijn. Op 01:36 zit trouwens een heerlijke overgang in dit nummer die niet zou misstaan op de betere experimentele dance-podia die ons land rijk is.

Op afsluiter A Storm Is Coming nemen de mannen wat gas terug (heerlijk ambient-intro!) en laten op die manier een andere, wat rustiger kant van zichzelf zien dan in de voorgaande tracks. ‘Filmisch’ en ‘spacy’ (niet Kevin!) zijn denk ik de beste omschrijvingen van deze heerlijke trippy track.

Kortom, als je geïnteresseerd bent in experimentele elektronische muziek (de heren improviseren eigenlijk alles met z’n tweeën, iets wat live ook verdomd goed lijkt uit te pakken, getuige bijvoorbeeld dit filmpje) die tegelijk dromerig, schurend en stampend is, dan mag je dit album eigenlijk gewoon niet missen.

Klik hier om het album op Spotify te beluisteren.