B.C. Camplight

Jullie weten het: ik heb er een handje van (meestal eigenzinnige) nieuwe muziek te delen op de Schots, en vandaag luisterde ik weer eens naar een nieuw nummer van een of andere artiest die de afgelopen drie jaar zo nu en dan ineens in een playlistje van me stond en waarvan ik dan steeds dacht: ‘Dít is maf! Dít is goed! Maar dit is ook maf! en toch ook goed! Ik moét gewoon een keer opzoeken wie of wat deze muziek gemaakt heeft!’ En zoals dat dan gaat met je kunstbeleving in de 21e eeuw komt het er vervolgens never nooit meer van dat je daadwerkelijk iets over de betreffende artiest opzoekt, om over het delen van deze kostbare info via je blog nog maar te zwijgen. Tot nu, dames en heren!

Vandaag luisterde ik naar Kicking up a Fuzz, een gloednieuwe single (want hij popte in Tidal bij mij op bij ‘aangeraden nieuwe nummers’) van de Amerikaanse singer-songwriter B.C. Camplight, nom de plume van de 41-jarige uit Philadelphia afkomstige Brian Christinzio. In 2020 bracht hij het album Shortly after Takeoff uit, met daarop de fantastische openingstrack en single I Only Drink when I’m Drunk. In 2021 volgde een drie nummers tellende EP met daarop het fantastische titelnummer I’m Alright in this World. Beide nummers vond ik fantastisch, maar ook niet te plaatsen qua stijl en referenties (zoveel kon je erin herkennen) en beide zeer van elkaar verschillend.

En vandaag luisterde ik dus ineens naar Kicking up a Fuzz, alweer de derde single van het nog te verschijnen album The Last Rotation of Earth. Als je het nummer aanzet denk je eerst ‘Ik hoor Morrissey!’, maar dan ook echt behoorlijk goed nagedaan, inclusief de zwierige ironie in zowel stemgebruik als schrijfstijl. Overigens wel over allerlei corny 80’s-keyboardjes die The Smiths nou juist zelden tot nooit in hun repertoire gebruikten. ‘Connect me with the manager, please!’ luidt de fantastische openingszin trouwens.

Het nummer kabbelt een beetje op z’n eigen manier (weird dus) voort tot ongeveer 2 minuut 20. Dan breekt er ineens een groots refrein, inclusief falsetstem, open waarin je zowel TalkTalk, maar vooral later ook Beach Boys (!!) terughoort. En dan zitten er ineens ingenieuze klassieke akkoordprogressies in het lied. Allemaal tamelijk ongrijpbaar, maar ook tamelijk briljant.

Op 3:15 vraagt een stem in de achtergrond met een zeurderige, Amerikaanse stem ‘What do you want me to do? Start a Doo-Whop band and sing…’ en vervolgens hoor je dan ook echt een Doo-Whop band ‘Doo-Doo-Doo-Doo’ zingen, wat perfect aansluit op die Beach Boys-referentie van een minuut daarvoor.

Geniaal allemaal. Maar goed, sommige mensen vinden dat je niet over muziek moet lullen, maar ernaar moet luisteren. Of kijken. Ik ga maar weer ’s stoppen dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s