Willem Boon – De Glenn Madeiros EP

Willem Boon, de beruchte Friese singer-songwriter die ooit regelmatig teksten schreef voor De Laatste IJsschots, is er in geslaagd om nog nét in 2022 (lees: vandaag) nieuw werk uit te brengen. Het gaat om een twee nummers tellende EP getiteld De Glenn Madeiros EP. De Laatste IJsschots slaagde erin om Boon nog net voor de jaarwisseling te spreken.

Ha, Willem! Na een behoorlijk lange radiostilte verras je ons ineens met een twee nummers tellende EP. Hoe kwam dat zo ineens en waarom heet ie De Glenn Madeiros EP?

Mensen die mij kennen weten dat ik in de jaren ’80 verslingerd raakte aan popmuziek en dat met name het jaar 1987 voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de totale popmuziekgeschiedenis is.

Die moet je uitleggen.

Ik weet nog goed dat ik Rick Astleys Never Gonna Give You Up voor het eerst hoorde én zag. Ik zapte toevallig langs Top of the Pops op de BBC en daar was die fantastische videoclip met Rick in die coole voetbaltrainersregenjas. Alles aan die clip klopte gewoon. De lullige danspasjes van de zanger zelf, die coole moves van de donkere barman met de rode bretels. Geweldig!

Gaan we opzoeken. 1987 dus. Rick Astley. Hoe ging het verder.

Ik kocht dat nummer op singleplaatje bij de V&D en draaide hem daarna grijs. Ik was in de wolken toen het lied op nummer 1 kwam in de lijst der lijsten, De Nederlandse Top 40. En toen werd het dus van die plek gestoten door George Michaels Faith.

Wat dacht je toen?

Vreselijk! Ik kon die George Michael toen echt even niet uitstaan. Wat dacht die man wel niet? Zomaar even Rick, mijn Rick, van de eerste plek stoten, schandalig gewoon!

Neem je het George zaliger nog steeds kwalijk, na al die jaren?

Nee hoor. Eerlijk gezegd was mijn wrok jegens die man na een week ofzo al verdwenen, als sneeuw voor de zon.

Écht?

Ja natuurlijk! We hebben het hier wel over Faith hè. Alles aan dat nummer is toch gaaf? Die Bo Diddley Beat, dat akoestische gitaartje, die plotselinge totale stilte op 1 minuut 50, fantastisch! En die clip, die geweldige clip. Oe! Eerst zie je een ouderwetse jukebox, een hele mooie, en die speelt George z’n vorige single, I want your Sex, maar precies als het woordje Sex moet gaan komen slaat het plaatje af. En dan denk je: nu gaat het beginnen, nu komt het moment dat George z’n solocarrière na Wham écht aanvangt, maar nee. Eerst hoor je nog dat fantastische orgel, dat het refrein van Whams hit Freedom en daarná begint dus pas dat gitaartje van Faith. En het gekke is, ik was pas zes of zeven toen ik die clip voor het eerst zag, maar ik had op de een of andere manier door dat deze man een spelletje speelde met het pop-publiek. Alles wat hij laat zien, die spijkerbroek, die cowboyschoenen, het stoere leren jack met het woord ‘Revenge’ achterop, die pilotenbril, zijn stoppelbaard; deze man speelt met het idee dat er niets zo maakbaar is als je imago en je stijl. Het is allemaal ijdelheid, buitenkant, verpakking, en we trappen er allemaal in, en degene die er stiekem op de achtergrond om lacht is degene die we tegelijkertijd met z’n allemaal keihard bewonderen.

Tsjee, zo heb ik er echt nog nooit over nagedacht.

Echt niet?

Nee.

(Grijnzend) Nou ja, tel uit je winst!

Terug naar 1987. Je was nog niet helemaal klaar volgens mij.

Nee klopt. Het verband tussen Rick Astly, George Michael en Glenn Madeiros is natuurlijk 1987. In dat jaar scoorde laatstgenoemde een gigantische hit in Nederland met Nothing’s Gonna Change My Love For You. Een nummer dat je als een soort blauwdruk van de 80’s powerballad kunt beschouwen.

Laat me raden: je vond het prachtig en was meteen om toen je de clip zag?

Nee! Totaal niet! Wat een vre-se-lijk lied. Totale kitsch. Niks aan. Die tekst is zo walgelijk oppervlakkig en direct, zo ontzettend niet-poëtisch, zo belachelijk slijmerig. En hoe dat ventje – volgens mij was ie pas 17 – in die héle clip in smetteloos wit achter een brave girl-next-door in een roze jurkje aanrent over een strand, gatverdamme! Dat één van z’n witte jasjes in die clip eigenlijk gewoon op een judopakje leek zal ik nooit vergeten. Ik vond judo daarvoor al niet cool en door Glenn Madeiros z’n witte jasje heb ik die sport in m’n hele verdere leven daarna niet meer serieus kunnen nemen. Bah!

Ok, ik voel een clou aankomen. Toen je als brugpieper met het mooiste meisje van de klas tijdens het schoolfeest op Nothing’s Gonna Change My Love For You schuifelde was je toch nog om en zie hier: 35 jaar later neem je alsnog een eerbetoon in tweevoud op in je thuisstudio!

Fout! Ik vind het nummer nog steeds even wanstaltig. Een gedrocht, nee, wat zeg ik, een waar affront gewoon!

Hè?

Ik vierde een tijdje geleden Sinterklaas bij vrienden thuis en daar deden we een dobbelspel. Cadeautjes in het midden van een kring en dan gooien. Cadeautje van de stapel pakken, doorgeven, van elkaar afpakken etc. Je kent het wel. En dan vooral met flauwe cadeautjes die niet eens echte cadeautjes zijn, maar gewoon dingen die snel uit rommelkasten zijn geplukt, dingen waar de eigenaren vanaf wilden. Een van die zogenaamde ‘vrienden’ leek het wel leuk om de gelegenheid aan te grijpen om eindelijk van zijn Glenn Madeiros-singleplaatje af te komen.

Je raadt het al: ik eindigde met een plaatje dat ik eigenlijk helemaal niet wilde hebben, maar, nu komt het, ik had nogal opgeschept tegen die vriend over mijn sample-kunsten en beweerde gewoon glashard dat ik wel iets gaafs zou kunnen maken van Nothing’s Gonna Change My Love For You. Ik zou er mee aan de slag gaan en hij zou het resultaat nog wel te horen krijgen.

Én?

Nou, dat had ik beter niet kunnen zeggen. Dat nummer is gewoon zo verschrikkelijk stom dat er werkelijk niks leuks uit te halen valt. Vertrap een pepernoot met je schoen op een goedkope laminaatvloer en je krijgt een interessanter geluid dan iedere seconde van het toch 3 minuut 52 durende nummer van Glenn. Het was gewoon rampzalig. Ik kon er niks mee!

Maar uiteindelijk is het gelukt, toch? Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?

Nou na úren naar het nummer geluisterd hebben, minutieus speurend naar een klein sprankje magie, ontdekte ik dat de eerste twee tellen van de gitaarsolo wel interessant klonken. Hier, luister maar even:

Da’s niet echt aardig voor Glenn, toch? Dat je een precies een mini-stukje uit het nummer pakt waar hij nou juist helemaal niks mee te maken heeft. Sterker nog, een stukje waarin hij op geen enkele manier te horen is.

Ach ja, hij zal er niet rouwig om zijn. Hij heeft de muziekindustrie al jaren geleden vaarwel gezegd en is tegenwoordig rector van een katholieke jongensschool op Hawaii. Hij houdt wel nog steeds van muziek overigens. Zijn dochter heet Lyric en zijn zoon Chord.

Ik geloof je meteen. Maar hoe ging het verder met jouw ‘eerbetoon’?

Niet goed. Ik had nu wel een cool fragmentje van twee seconden, maar verder nog niks. Met veel pijn en moeite bouwde ik er toen maar een soort trip-hoppy 90’s-sfeertje eromheen. En op een gegeven moment wordt het een soort-van-dub-reggae. En daar moesten dan coole stukjes zang van de enige echte Glenn onder komen. Ik ging er vanuit dat er wel een acapella zang-track, een zogenaamde ‘isolated vocal’, van het nummer te vinden zou zijn op YouTube, maar dat bleek helaas helemaal niet het geval. Wel vond ik een obscure cover van het lied uit 2001 van SNZ – een groep bestaande uit twee Braziliaanse zussen – met een of andere zanger, Richard Lugo – die ook wel een Braziliaan zal zijn. De enige link die ik kan bedenken is dat Glenn zelf Portugese roots schijnt te hebben, dus dan delen ze in elk geval een taal. Maar goed, die cover is dus helemaal acapella op YouTube te vinden, dus perfect om te samplen in mijn ‘eerbetoon’. Dat die twee zussen en die Richard met een beroerd Brazilaans/Portugees accent zingen maakte het allemaal des te sneuer, dus goed!

Eind goed al goed?

Nou ja, helemaal tevreden ben je natuurlijk nooit, maar het is wat het is. Luister zelf maar:

En hoe zit het met kant B van je EP? Is dat gewoon een Duitstalige versie van het lied?

Ja, soort van. Ik heb Google Translate de oorspronkelijke Engelse lyrics in het Duits laten vertalen en ik hoop stiekem dat er daardoor heel veel fouten in zitten. Maar je weet het met die AI en algoritmes maar nooit; misschien werken die inmiddels zo goed dat de gemiddelde Duitser er geen enkele ongrammaticaliteit in kan ontdekken. Overigens heb ik de muziek wel totaal veranderd, want die vond ik in het origineel totaal prut.

Is jouw begeleiding zoveel beter dan?

Dat niet, maar ze is in elk geval vrolijker. Luister maar:

Tot slot dan, wat zijn jouw goede voornemens voor 2023?

Eigenlijk heb ik er maar één: lekker aanklooien in mijn studiootje en nog meer onverwachte, onzinnige experimenten de wereld in slingeren.

Dat zijn er twee!

Echt?

Ja, maar het geeft niet. Alvast de beste wensen, Willem. Het ga je goed!

Jij ook de beste wensen hè! Dat die IJsschots nog maar lekker lang in bevroren toestand mag blijven!

Dank!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s